Sunday, May 14, 2017

නිල දියකරල හදවතට වක්කරනව

"ඔබ නැතිව ඔබ එක්ක" බැලුවම එකේ මගේ සිත්ගත්තම දේ උනේ චරිත සමග හරිහරියට යන්න තෙමාත්මක වර්නයක් භාවිතා කරල තිබුන එක. එක හරියට කතාවෙ ප්‍රධාන චරිත තුන සරත්සිරි, සෙල්වි නිල් පාටයි වගෙ. 
මෑතකාලීන වෙළදදැන්වීම් වල මේ උපක්‍රමය බහුලව භාවිතා වෙන්නක්.එවායෙදි අදාල වෙළද නාමයේ වර්නය සහිත පසුතල ඇදුම් පැලදුම් යොදාගන්නව එත් මේ චිත්‍රපටියෙදි ඒක, ඒ සංකල්පය ඊට වඩා ගැඹුරු තලයකට ගේනව.
නිල් පාට කදු වලලු ඈතින් පේන කුඩා නගරයකට නිලක් තැවරුන මීදුම ගලාඑනව, නිතරම වහින වැස්ස ඒ නිල දියකරල හදවතට වක්කරනව. අදුරු නිලට හිරු ඇදුම් ඇදන් ඉන්න උගස්කඩ කාරයෙක් ලගට එන ඔක්කොම අයත් නිලක ගිලීගිහින්, අපිට පෙන්නන ගෙදර ජනෙල් තිර ඇද රෙදි විතරක් නෙමේ උනුවතුර බොතලේ පවා නිල් පාටයි,පරන උනු සුදු බිත්තිවල පවා දියවෙලා යන නිල් පාටක් තියනව චිත්‍රයක වගේ,සරත්සිරිගේ හඩු නිල් පාට සරම එයා බිරිදට ඉන්දියාවට යන්න අදින්න ගේන නිල්පාට සාරියත් අතර අදුම් පැලදුම් සෙරම නිලට නෑකම් කියනව, මුලින්ම එයා සෙල්වි දකිනකොට ගින්දර රතු තැබිලි පාට සලුවක් ඔලුවට දාගෙන හිටියට ඊට පස්සේ එය එක අදින බවක් පෙන්නේ නෑ. ඉතින් එයා නිල් පාට සල්වාරියක් ඇදගෙන නිල් පාට කදු දිහා බලාගෙන නිල් පාට ජනේලෙකින් පැනල මැරෙනව.


මේ චිත්‍රපටියේ නිල් පාට භාවිතා කිරිම විතරක් නෙමෙ විශේසත්වය, මෙතෙක් නිල් පාට ගැන තිබ්බ සියලු මතවාද කනපිට හරවන එක. පිරිමි බව පෙන්වන සන්කේතාත්මකව වර්නයක් වන නිල් පාට නිදහස් බව එක්තරා අන්දමක සැහැල්ලුවක් සිසිලසක් ඇති වර්නයක් විදිහට මට මෙච්චර කල් දැනුනෙ. එත් මේ චිත්‍රපටියෙදි එකෙ ප්‍රතිපක්ශය  කියන්න පුලුවන් සිතුවිලි ලෝකයකට නිල ගෙනියනව.

නිල්පාට ගුප්ත කදු අතර ඉතාමත් හෙමින් ගලායන නිල්මීදුම සැහැල්ලු ලොකයක් විදිහට නෙමේ පේන්නේ මහා බර සදා කිසිදා වෙනස් නොවන කවදාවත් වෙනස් කරන්නත් බැරි මුඩුම මූසල ඉරනමක් ගැන කතාවක් කියනව, ඒ නිල්පාටම ඇදන් ඉන්න උනු ඉතා කුඩා ජීවිත දෙකක නිහඩ අරගලය මහමේරු පර්වතයක හිස ගසා ගන්නව වගේ දැනෙනව, එක හරියට ලෝකය තුල සියල්ල පරිපුර්නතවයට පත්වීම වලක්වන මොකද්දෝ බලවේගයක කතාවක් කියනව, කවදාවත්ම කිසිවක් කිසිදාක පරිපුර්න නොවේය කියල මට හිතන්න අන කරනව. මම හිතින් සෙල්වි සිංහල කෙල්ලෙක් කරල බලනව, එත් මෙ නිල එහෙමමයි, මම හිතින් සරත්සිරි දෙමලෙක් කරල බලව එත් නිල් නිල්මයි.

Saturday, April 15, 2017

හිස් මල් වට්ටියත් කිහිල්ලේ ගහගෙන


සීරුවෙන් ගලවපු කරාඹු දෙක නිර්මලා පුංචි ටිශූ කොල කෑල්ලක ඔතල එයාගෙ අඩුම කුඩුම තියන පෙට්ටියට දැම්ම, මෙතෙක් කල් ලොකු බරක් එල්ලාගෙන ඇවිත් බිමින් තිබ්බ වගේ කන් පෙති සුමුදුවට අත ගෑවෙ කන් පෙති වල වෙහෙස නිවන්න වගේ.නෙලූම් මල් මෝස්තරයක් කැටයම් කරල තිබුනු ඒ පැරනි පන්නයේ කරාඹු දෙක එයාට කොටහළු දවසෙදි දෙමව්පියන්ගෙන් ලැබුනු  එකම වටිනාම වස්තුව උනා. කරට මාලයක් කියන්නේ ඒ දවස්වල හීනයක්ම තමයි, එත් නිර්මලා මෙ කරාඹු දෙකට අසීමිතව ආදරය කලා  එක ගලවල තාවකාලිකව හරි වෙන එකකට මාරු උනේ අතේ ඇගිලි ගානටත් වඩා අඩු වාර ගානකදි.ඒ කරඹු දෙක ආභරනමත් නොවී මොකද්දෝ රන් බරට වැඩි බරක් කියාපාමින් ඇගේ කන් දෙකේ මෙතුවක් කල් එල්ලිලා හිටිය.

ඒ වෙනුවට මුතු ඇටයක් වගේ පේන ලාභ කුඩා කරාඹු යුවලක් ඈ පැලැන්දා ඒ විතරක් නෙමේ රත්තරන් මාලේ ගලවල ඒ වෙනුවට දවසක් බස් එකේදි ගත්ත රත්තරන් වගේ පේන පහේ කාසි මාලයක් දාන්නත් ඇය ඒ වෙනකොටත් හිතලා ඉවරයි. 

ඒ වෙනකොට ඈ ඒ ඉරනමට මුහුන දෙන්න හිත හදාගෙන හිටියේ, පඩිපෙලක් වගේ නැගගෙන ආව ජීවිතේ මේක ඊලග පියවර තමයි කියන තැනට ඇය නිර්භීතව ඒ වෙනකොට ඇවිත් හිටියේ ඉහලට තියන අඩියක් එහෙම නැත්ත්න් පහලට තියන අඩියක්ද  යන්න වින්නිශ්චයක් නැතිව  උනත් මේ අළුත් පියවරට දෙගිඩියවකින් තොරව පයතබන්න ඇය උනන්දු උනා. විටෙක ඇයට දැනුනේ තමන් අඳුරට හිතා මතාම පය තියන්න යනව කියල එත් අවුරුදු හතලිහක් වන ඇගේ ජීවිතේ ඒ වෙනකොට ඒතරම් එලියක් විහිදන්නේ නැතිබව ඈ අමාරුවෙන් වුවද වටහාගාත්තා . පෝයට සිල් ගන්න එකයි ඉදල හිටලා වන්දනාවක යන එකයි ඇරුනම  වෙන කියන්න තරම් ලකයක් නැති සිය මවගේ මහලූ ජීවිතය තුලින් ඇගේ අනාගතය මවා ගන්නට ඒ වෙනකොට ඇයට පුළුවන් වෙලා තිබ්බා එත් ඇට මවටත් වඩා දුක්ඛිත ඉරනමකට මුහුන දෙන්න වෙන බව ඉවෙන් මෙන් දැන ගත්තා. 

විලූභ දක්වා  දිගු සායක්ද උතුරු සළුව සමගින් බුරුල් හැට්ටයක් හැද අරුමෝසම් පාටැති විදුලි එලි මැද ආයාසයෙන් පොල්තෙල් පහන් දල්වනු ඇය ඒ වනවිට සිහිනෙන් පවා දකිමින් සිටියාය. ඈ ඒ වෙනකොට හිටියෙ හිස් මල් වට්ටිය කිහිල්ලෙ ගහගෙන, සොපහාසෙන් සිනාසෙන විශල් වටකුරු පුරා හඳ ඒ සිහින වල ඇගේ හිසට ඉහලින් පායා තිබිනි.

එවන් නිෂ්ක‍්‍රිය මහළු සමයකට අගේ මව  එලබුනේ දරු දෙතුන් දෙනෙකු හදා වදා නොයෙක ජීවිත හැලහැප්පිලි මතිනි එහෙත් ඇය විනෝද උයනක තියන විශල් ලිස්සන උමං මගක් දිගේ වේගයෙන් ඒ කරා ලිස්සා යමින් තිබුනා එසේ ගහක් ගලක් වගේ එවන් ඉරනමකට ගොදුරු වෙන එක පමා කීරීමට ඇති උවමනාව උමතුවක් මෙන් ඇය දවලමින් මේ රහසිගත පියවරට පාර කැපුවා

ඉතා කෙටි කලකින් නිමාවූ විවාහ දිවිය නිර්මලාගේ ජීවිතය මහ දවල් පිපුරුනු වැහි නැති හෙනයක් පරිදි දවා අළු කරල ඉවරයි ඒ වෙනකොට, සුන් බුන් මතින් නැගී සිටින්න ඇය ගත් සැම උත්සාහයක්ම ගඟට ඉනි කැපුවා සේ උනා. තමන් ලබා ගත්ත අධයාපනයට පුළුවන්තරම් සෑහෙන රැුකියාවක් හොයාගෙන  මතුගම ඉදන් කොලඹ ආව නිර්මලා සෑහෙන්න ඉවසීමෙන් ජීවිතේ ගොඩ දාගත්තා. විවාහය කියන කඩඉමේදි නිර්මලාට පාර වැරදුනා පත්තර මංගල යෝජනාවකින් හොයාගත්ත මනමාලයා  තැනින් තැන ගෑනුන් රවට්ටමින් යන පල් හොරෙක්.  පොලිසි ගානයි උසාවි ගානෙයි රස්තියාදු වෙලා කසාදේ කුරුටු ගාගන්නකොට ස්වාමියා යනුවෙන් ඇගේ ජීවිතෙයේ කිසිවක් ඉතිරි උනේ නෑ.. ගොඩක්   අය ඒක ගැන සතුටු උනාට නිර්මලා නම් මොකක් හරි දෙයක් ඉතිරි කරල ගියානම් හොදයි කියල එයාට විතරක් දැනෙන්න හිතුවා. 

ඉන්පසු ගත වූ අවුරුදු හය හත පුරාවට හොයාගෙන ආපු මනමාලයො ඉදිරියේදි ඇය මරන්න ගිනියන හරකෙක් වගේ අවසාන මොහෙතේදි කඹය කඩාගෙන ආපහු දිව්වා. ඒ වෙලාවට විතරක් සිය බොරුකාර පෙම්වතා ඇයට ඉතිරිකරල ගියෙ මොකද්ද කියන  එක යාන්තමට ඇයට දැනුනා. ආලය යනු තමන්වගේ කෙනෙකුට ලේසියෙන් පය තියන්නවත් නොලැබෙන විදුලි රැුස් ලෙළදෙන සිහිනයක්  බවත් ආලය හා සබඳකම් පිලිබද සිය ධනාත්මක චින්තනය කුඩු කමින් අවිශ්වාශය හා භ‍්‍රාරාන්තිය ඇගේ ජිවිත ආශාව මත පිලිකාවක් ලෙස වැඩෙමින් තියෙන බව ඇයට නොදැනීම ඇගේ ජීවිතය වෙලා ගනිමින් තිබුනා.

සති දෙකකට පෙර බස් රථයක් තුලදි ඔහු හමු වෙනකොට ඈය සිටියේ එක්තරා අන්දමක සැහැල්ලූ  සිතිකිනි, යාබද අසුනේ හිටිය කෙනා විදිහට ඇරඹුන අල්ලාප සල්ලාපයේදි ඔහු කිව්වෙ ඔහුගේ නම ධර්මප‍්‍රිිය කියල. නිර්මලා කුමාරී ගමගේ වන ඇය කිව්වෙ කුමාරී කියන කෑල්ල විතරයි, කුමාරිල කී දෙනෙක් නම් ඉන්නවද ේරනුකා කුමාරී, මල්ලිකා කුමාරී රත්නා කුමාරී ,  පඳුරකට ගැහුවම වීසිවෙන තරම් කුමාරිලනෙ, බොරු නොකියමින් ඇය අන්්‍යතාවය පහසුවෙන් රැුක ගත්තා ලෙසියෙන් ගොඩනැගුනු මිත‍්‍රත්වය දුරකථන අංක හුවමාරුවක් දක්වා  දුර දිග ගියා. සිය අංකය ලියපු කඩදාසි කැල්ල ඇයට දෙන්න හදනකොට ඇය දුටුවා ඔහුගේ අතේ දිදුලන මගුල් මුද්ද.

”මම බැන්දේ ගමෙ කෙනෙක්මයි, ඒ ගොල්ලෝ එහෙ ගමේමයි පදිංචිය ඒ කියන්නේ මිදිගම ඔයා දන්නව ඇතිනෙ ගාල්ලයි මාතරයි අතර මම සති අන්තෙට විතරක් එහෙ යනව”

ඔහු එහෙම කියපු සැහැල්ලූ විලාසයට ඇය දෙගිඩියාව අතහැරල එක සිතින් ඔහු වෙනුවෙන් කුමක් හෝ ඉඩක් වෙන් කරන්න ඇය පෙලඹුනා.. එදා සිට ගත වූ දෙසතිය තුල ආලය නම් වූ යම් දෙයක රොබක් වත් නැති එහෙත් ඔවුනොවුන් පමනක් විශය වූ කුඩා ඉඩක් ඇය උදෙසා තමගේ ලෝකයේ වෙන් කර දිය හැකි බව පහදා දීමට සමත් වී තිබුනි. ඇය වඩාත් ආශක්ත කරේ ඒ ඔහුගේ දර්ශනයටය පේ‍්‍රමය නම් මුහවත් සැතකින් ලෝකයේ සබදතා පැහැදිලිව බෙදා වෙන් කිරීමෙන් එවන් රමනීය වූ කුඩා පටු මාවත් වැසි ගොස් ඇති බව ඈ දුටුවා ඇත්තෙන්ම ඒ ලෙසියෙන් රැුවටිය හැකි ඒ වචනයෙන් මිදුනු නිර්ව්‍යාජ ක‍්‍රියාදාමය තුල තහනම් වචනයක් කර ගනීභවනය කරපු විදිහ ඇය පිලිගත්තේ ඔහු සතු දුර්ලභ මිනිස් දහමක් ලෙස.

අනික ඔහුට එහෙම අලූත් පාරක් හොයා යාමට රුකුල් දෙන දෙයක් නිර්මලා අතිනුත් එකතු උනා. නිර්මලා කිව්වේ ඇගේ සැමියා හමුදා නිලධාරියෙක් බව, විවාහයෙන් ටික දිනකට පසු ඔහු ක‍්‍රියාන්විතයකදී මිය ගිහින් ඉතින් ඒ කතාවෙ හැටියට ඔහු වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයම තනිකඩව සිටිමින් උපහාර දක්වන ඇය රනවිරු බිරිදක්.

එය දීප්තිමක් දවසකි නිර්මලා අලූත්ගමට එනකොට දහය හමාරට විතර ඇති චන්ඩ හිරු රැුස් ඒ වෙනකොටත් නගරයට පතිත වෙමින් තිබුනද  පෙර දිනයේ ඇද හැළුනු මහ වැස්සකින් ඉපදුනු ප‍්‍රබෝධය ගහ කොල මතදද නගර ජීවිත මතද  තාමත් නොනැසී තිබුනි 
”ඔයා කිව්ව වෙලාවට වඩා හරියටම විනාඩි විස්සක් පරක්කුයි”
ඇය එනකන් බස් පොලේ බලාගෙනහිටි ධර්මප‍්‍රි්රිය කිව්වා
”කොහෙද ඉතින් බස් එන්නේ අපිට ඔනී වෙලාවට නෙමේනේ,”
ඇය එහෙම කිව්වේ ඇය මෙතෙන්ට වෙනත් කෙනෙක් රැුගෙන අවා වගේ හැගීමකිනුත් එක්ක, 
ඇය එන විට් ඔහු සියලූ දේ සුදානම් කර තිබිනි , ආරක්ශාකාරි තැනක තියෙන කුඩා ලගුම් හලක් එතෙන්ට යන්න ති‍්‍රවීල් එකක් ඒ වෙනුවෙන් ඔහු වෙන් කරගෙනත් තිබ්බ ඇය එනකොට .
ත‍්‍රිවීල් එකෙන් ඒ නගරය පසුකර ගෙවල් මන්ඩියක් අතරතුර පිහිටා තිබෙන ලැගුම් හල වෙත යන විට ඇගේ හිත යට කලාතුරකින් ඇහෙන ගීතයක් නිම්නාද උනා 

පෙලින් පෙලට රිය් පෙරහැර අද නැත
දොරින් දොරට ආසිරි ගී හඩ නැත
හැඩට රුවට තැලි පිලිද නැතේ මට
එනමුදු අද ඔබේ මනමාලිය මම

ඔව් ආදරයත් නැති මනමාලියක් ඇය එහෙම් හිතිවෙ තනියෙන්ම හිනාවෙන ගමන් එතකොට ඇය දුටුව දර්මප‍්‍රියගෙ උකුල උඩ තිබුනු එයාගේ අතේ ඇගිලි මොකද්දෝ තාලෙකට චලනය වෙන එක එයාගේ හිතේ මොන සින්දුවද වාදනය වෙන්නේ කියල හිතනකොටත් රතය ලැගුම් හලට ඇවිත් ඉවරයි.

යුගල ඇදක් කුඩා කන්නාඩි මේසයක් පමනක් තිබුනු ලා දම් පාට බිත්ති තිබ්බ කාමරේ එකම ජනේලය ගන තිර දාලා තිබුනා, ඈතින් මුහුද හෝ ගාන සද්දේ ඇහුනට ජනෙල් තීරේ ඈත් කරල බැලූවම නිර්මලා දුටුවේ ජනේලෙ එල්ල වෙලා තියෙන්නේ පාාළු පොල් වත්තකට බව කදුකරෙත් නොවන මුහුදුබඩත් නොවන පහතරට ගමක හැදුනු නිර්මලාට මුහුද කවදත් අපුර්වත්වයක් හා කිතිකැවෙන හැ ගෙනාවා,පෙනුන් නැති උනාට මේ ලගම ඇති මුහුද ඇය හිත හදා ගත්තා


ඔෆිස් බෑග්එක ඇරල පැනි බීම බොතලක් ගත්ත ධර්මප‍්‍රි්රිය එක නිර්මලා ඉස්සරහම කඩලා උගුරක් කටට හලා ගත්තා, 
”මම වොශ් එකක් දාගෙන එන්නම් එතකන් ඔයාත් බොන්න ”
බීම බොතලේ ඇය අතට දීලා නාන කාමරේට රිංගුවෙ සාක්කුවෙ තිබුනු මුදල් පසුම්බියයි තව දේවළුයි මෙසේ උඩට දාලා.
එහෙම වීසි කරල ගිය පසුම්බියේ දෙතුන් දාහක සල්ලි එක්ක උපත් පාලන කොපු ඇසුරුමක් තියනවා දැකල නිර්මලාට හිතුනේ ඔහු ගොඩක් පරිස්සම්කාරී පුරුෂයෙක් කියල. ඒක ඒ වෙලාවෙ එතනට  ඕනි කරන මට්ටමේ ඇගේ නිදහස හා සැහැල්ලූව වඩවා ගන්න උපකාරී උනා.




අවුරුදු හය හතකින් පිරිමියෙක් ඉදිරියේ මෙලෙක් නොවූ ඇගේ සිරුරත මෙලෙක් කර ඔහුගේ අනසකට යටත් කර ගැනිමට ඔහුට බොහෝ වෙලා ගතවියx එහෙත් ඒ සක‍්‍රාන්ති කාලය ඇයට තම සරුර තුල එතෙක් අරක් ගෙන සිටි යම් වැට කඩොලූ බිද හැර සපුරා ඔහු වෙනුවෙන් පිදෙන්නට අවශ්‍ය ජවය උපදවා ගැනීමට උපකාරී විය.
ඉන්පසු ස්ථර දෙකේ මෙට්ටය දැමූ දැව යහන විනෝද උයනක් බවට රූපාන්තරනය  විය. එහි පාද සතර ඈතින් ඇසෙන මුහුදු ඝෝශාව විසින් රළ හැපෙන මුහුදු වෙරලට රැුගෙන ගියහ. සයනය මත උඩුකුරුව වැතිර සිටි ඇයට දම් පාට සැන්දෑ අහස මත ඉගිහෙන මුහුදු ලිහිනින්ගේ කෑ ගැසීම් හඩ පවා ඇසෙන්නට විය. ඉන්පසු ඇයට දැනුනේ ප‍්‍රචන්ඩ එහෙත් මුදු පහසින්ද යුතු විශල් යෝධ රළක් මත පාවෙනු මෙනි.

අතරින් පතර ඇයගේ ඇගිලි තුඩු වලට හසු වූ ඔහුගේ ඝන මාන්ශ පේශි වලින් හා ශක්තිමත් පොර බැදිලි වලින් ඇයට ඔහු කිව්ව වයසටත් වඩා අඩු තාරුන්‍යයේ සිටින බවකි. නිර්මලා කිව්වේ ඇගේ වයසින් හරියටම අවුරුදු තුනක් අඩු කරල එතකොට තිස්ගනන් වන නිසා ඇයට පහසුවක් උනා ඔහුට මුහුන දෙන්න.ඈ  ඔහුගෙ සිරුරේ වෙලෙමින් හිදින ඒ මොහොතෙදිත් ඇගේ ඒ උපක‍්‍රමය ගැන ආඩම්බර උනා.

මෙතෙක් කල් වැඩට යන එන රෙදි හොදන දර පලන ආදී එකම රටාවකට චලනය වන ඇගේ අත පය ඔහු ලේසියෙන්ම නුහුරු ඉරියව් වෙත රැුගෙන ගියා. ඔහුට අවනත වනවා හැරෙන්නට ඇයට ඇත්තටම කිසිදු දෙයකට ඉඩක් ඔහු නොතිබ්බා, සිය සිරුර ගැන එහි පිරිමින්ට ආශක්ත කරගැනීමට ඇති දෙයක් නොමෑතියයි ආත්මය වෙලා සිටි හීනමානය කුඩු කරන්නට ගෙදරට නාකි වෙමින් යන සිරුරකට මහත් වටිනාකමක් දෙන්නට ඔහු හරියට එවා කලින් දැන ගෙන හිටිය වගේ පෙලඹුන එක ගැන ඇයට තිබුනේ විශ්මයක්.

දම් පැහැති අහස වසා ගනිමින් රත් පැහැ අවසන හිරු එලිය රැුදි වලාකුලූ විසිරිනි, හාත්පස සිසිල් සුලගත් සමග අදුර ගලා එන්නට පටන් ගත්තේය. වෙගවත් රළ පහර විසින් වෙරල මායිමේ කොරල් පර අතරට රැුගෙන ආ මුහුදු දිය ආපසු ගලා ගියේ සියුම් වැලි තට්ටු වලින් අපමන රටා ඒ කපොළු මත ඇද තබමිනි, ඒ වන විට ඒ දැව යහනේ කකුල් සතර රල විසින් ගොඩට ගෙනෙන ලද වැලි තට්ටුවක හරි අඩකම ගිලී ගොස් තිබිනි
ඒ සයුරු තරනයෙන් පසු ඔහු ඇයගේ සිරුර මත විඩා නිවමින් වැතිර සිටියේය. සෙමෙන් මුදු ලෙස ඇය ඔහුගේ සිරුරත පිරිමදින් සිට්යාය, ඒ අසිරිමත් නිහඩ සුයාමයෙදී ඔව් නෑ බෑ තරගයක තහනම් වචනයක් මෙන් මම ආදරෙයි කියා ඇයට කියවෙන්නට ගියත් ඒ කෙනෙහිම ඇයට ඔහුගේ සුරත මත ඇති මගුල් මුද්ද ස්පර්ශ වූ නිසා එය වැලකිනි.

ටිකකින් ඔහු ඈත් මෑත් කර නැගී සිටි ඇය ඇද පසෙක හිද ගත්තාය, ජනෙල් තිරය ඇත් කොට එලිය බැලූ ඇය දුටුවේ පොල් ගස් වල පැහැදිලි සෙවනැලි ඇදුනු හුදකලා පොල් වත්තයි  ඇත්ත ලෝකයේ තාම වෙලාව සවස දෙක පසු වී නැති බවද එකෙනෙහිම ඇය වටහා ගත්තාය.
ඒ විරාමය අතරතුර අවදි වූ ඔහු
”ඇයි තනියම ඉන්නේ? , එන්න මම ලඟට” 
කියමින් ඇය ඔහු කරා ඇද ගත්තේය
සැබවින්ම ඇය ඒ ඇරයුමට අශා කලාය, මෙතෙක් කල් බොහෝ දෙනා දහස් වර ඇගෙන් ඇසුව ඒ එකම පැනයට  ඔහු  අලූත් කොටසක් ඒකතු කර තිබීම ඇයගේ සතුටට හේතු විය.

ලැගුම් හලේ සිට බස් පොලට යන අපසු ගමන ත‍්‍රී වීල් එකක් නැතිව  පයින්ම යාමට ඔවුහු කතිකා කර ගත්හ. මුලින්ම ඔහුත් ඊට ටිකකට පසු ඇයත් ලෙස වාර දෙකකට  ලැගුම් හලෙන් ඒ කුඩා පාරට පිවිසුනු ඔවුහු මද දුරක් ගොස් එක යුවලක් මෙන් කතා බහ කරමින් ගමන් ග්ත්තේ පුර්ව සුදානමකින් තොරවමයි.

”ගං ගොඬේ උනාට අපි ඉන්න හරියත් මේ වගේ තමයි  පර්චස් තිහ හතලිහේ පොඩි ඉඩම්, මහගෙදර වත්තේ කෑල්ලක් වෙන් කරගෙන් මාත් ගෙයක් හැදුවෙ මහ ගෙදර මල්ලිට දෙන්න  ඕනි නිසා. කාමර කැලි දෙකයි මැද සාලෙයි කුස්සියයි හදලා වහලක් ගහන්නේ නැතිව ස්ලැබ් එකක් දැම්ම, කවදා හරි උඩ තට්ටුවක්  හදා ගන්න, එත් තාම කපරාදු ගහල වැඩ ඉවර කර ගන්න පුළුවන් උනේ බුදියගන්න කාමරේ විතරයි. පොඩි දුව මල්වර වෙන්න කලින්වත් කොහොමහරි යට කෑල්ල ඉවරයක් කරගන්න තමයි මම ට‍්‍රයි එක දෙන්නේ ”

”අපේ පැත්තෙනම් තියෙන්නේ ටිකක් ලොකු  ඉඩම්, මොකද එවායේ තියෙන තේ පොල් ගම්මිරිස් වගේ ඒවයින් තමා ගොඩක් අය ජීවත් වෙන්නේ අපේ වත්තෙත් පොල් පුවක් ගම්මිරිස් පිරිලා අම්මනම් කියන්නේ අපේ වත්තට හරියට ඉර එලියක් තියා හුලගක්වත් හමන්නේ නෑ කියලා. ඒ මදිවට අපේ ගෙදෙට්ට බස් පාරෙන් හැරිල අතුරු පාරක් දිගේ ඉඩම් දෙක තුනක් පහු කරන් යන්නත්  ඕනි මුලින්ම තියෙන අක්කර දෙක තුනක වත්ත ඒ පැත්තෙ පරන පරම්පරා ගෙදරක් එකෙ හිටපු වයසක දෙන්න දෙමහල්ලො මැරිල දැන් ටිකක් කල් දරුවො ඔක්කොම ලොකු ලොකු තැන් වල ගමෙන් පිට ඒත් මහගෙදර කාටවත් ලියල තිබිලා නැ දැන් දරුවො නඩු කියනවලූ අයිතිය ගන්න ඉඩන් නඩු ලෙසියෙන් ඉවර වෙන එකක්යැ කාලයක් තිස්සේ ගේ දොර කැලැ වැවිලා පොල් ගස් පුවක් ගස් වල පවා ලෝකපාලූ වැල් වැවිලා වැල් ගොල්ලෑව ,මූසලයි  ඒ හරියෙ ඉන්න කෙනෙක් මිසක් පිට කෙනෙක්ට හිතෙන්නෙ නෑ එතින් එහා මිනිස්සු ඉන්නවද ගෙවල් තියනවද කියලවත්”
ඔවුහු බස් පොලට එනතෙක් කතා කර කර අවේ එවැනි දේවල්ය.
........................................................................................................................

ජංගම දුරකථනය අධාරයෙන් ඔහු රූපගත කෙරූ කුඩා රූප පෙල නොවන්නට ඒ සිදුවීම එතනින් නිමාවන්නට තිබිනි. ඔහු ඒ දගකාර කම කර තිබුනේ සැබැවින්ම ඔහුගේ විනෝදය පිනිස බව  ඕනි දෙවොලක ගොස් සහතික කර කීමට ඔහුට හැකියාව තිබිනි, තම දරුවන්ගේ හා සමීපතයන්ගේ විවිධාකාර ඉරියව් රූපගත කර නැරබීම වරදක් නොවන සේ තමන් පමනක් රස විදිනවනවනම් මෙයත් වරදක් නොවන බව කියන මතයකටද ඔහු එලඹිලා හිටියා. සමහර දවස්වල ඔහුම මේ රූපාවලිය රහසේම නැරඹුවා මිස කිසි කෙනෙකුට ඒ බව එතෙක් පැවසුවේවත් නෑ. තම සගයන් සමග කන බොන වෙලාවකට  ”මමත් බඩුවක් ගැහුවා මචාං” කියා  සියලූ දේ නම් ගම් මනස්කල්පිත කර පැවසුවා මිස කිසි කෙනෙකුට එහෙම දෙයක් තිබෙන බව ඇගව්වෙවත් නෑ. අනික ඔහු ජංගම දුරකතනය ඒ කාමරයේ කුඩා කන්නාඩි මේසය මත තබා එය රූපගත කල නිසා සම්බෝගය අතරතුර උපත්පාලන කොපුව ගැනීමට ඒ දෙසට නැඹුරුවීමෙන් ඔහුගේ මුහුනද එක් තැනක දර්ශනය වෙනවා. ඉතින් මෙය ප‍්‍රසිද්ධ කිරීමට ඔහුට කිසිසේත් උවමනාවක් තිබී නෑ. 
එහෙත් දවසක් බස් රථයක් තුල අතපසු වීමෙන් සිය ජංගම දුරකතනය නාදුනන පුද්ගලෙකු අතට පත් වීමෙන් සියල්ල වෙනස් උනා. ඒ පුද්ගලයා මෙය ලග පාත අයට බෙදා හැරීම අන්තර්ජාලය දක්වා පැතිරීම දකවා දුර දිග ගියා. මේසය මත තිබූ ඇයගේ කාර්ය්‍යාලිය අත් බෑගය අඩු පඩු ඒ නිශචල කැමරා කොනයේ මුලූ සිදුවීම පුරාම රැුදී තිබුන නිසා මෙය”ඔෆිස් අක්කා” නමින් නම් කර ප‍්‍රසිද්ධ කර තිබුනා.

Monday, April 3, 2017

මා දුටු ඒ අන්ධ ගායිකාව - රංජනී මල්ලිකා

මේක උනේ පසුගිය දා (2015) අවසන් උන ගංගාරාම වෙසක් කලාපෙදි, මතක හැටියට අන්තිම දවසට කලින් දා. මම වෙසක් කලාපේ ඇවිදන් යනකොට බෙරේ වැවේ එහා කෙලවරට වෙන්න වැව මැද හදපු වේදිකාවක සංගීත වැඩ සටහනක් පැවැත්වෙමින් තිබුනා, බැලුවම ඒක ටවර් හෝල් පදනමෙන් කරන එකේ ශිල්පීන් සහභාගී වන සංගීතයක්.

වැව මැද හදල තිබ්බ සෘජුකෝනාශ්‍රාකාර වේදිකාව වටේට නෙලුම් පෙති වලින් හැඩ කරල තිබ්බ, වේදිකවෙ ගල් කනු අනුරූ හතරක් තිබ්බ, මම එතනට යනකොට කුසුම් පෙරේරා සින්දු කියල ඉවර උනා විතරයි, ඊට පස්සෙ සින්දු කිව්වෙ චන්ද්‍රානි  ගුණවර්ධණ, මමත් වේදිකාවට බහින පඩිපෙල ලග වාඩිවෙල සින්දු අහන්න පටන් ගත්ත, මම ලගින්ම වාඩි වෙල හිටියෙ අම්මෙකුයි තාත්තෙකුයි දුවෙකුයි කියන්න පුලුවන් තුන් දෙනෙක්, අම්ම රෙදි හැට්ට ඇදන් හිටියෙ දුවත් මැදි වියේ කෙනෙක්, මම හිතුව ස්තිරෙටම වෙසක් බලන්න ආව කට්ටියක් කියල.

ඊට පස්සෙ සින්දු කිව්වෙ කුමාරි පෙරේරා, හැමෝම සුදු සාරි ඇදල හිටියට ඒ හැම එකකම දිලිසෙන බෝඩරයක් හරි තිබ්බ, ඕනිනම් මගුල් ගෙදරකට උනත් ඒ ගමන්ම යන්න පුලුවන් මට්ටමේ.

ත්‍යාගා එන් එඩ්වඩ් වගේ අය වැව් ඉවුරෙ ශබ්ද පරිපාලකටත් එක්ක හදල තිබ්බ තාවකාලික මඩුවෙ යකඩ පුටුවල වාඩිවෙලා හිටියෙ තමන්ගෙ වාරය එනකන්, අනුලා බුලත්සින්හල සින්දු කියනකොට අර මම කිව්ව අම්ම “අනුලා බුලත්සිංහල, මාලිනී බුලත්සිංහල, සන්ධ්‍යා බුලත්සිංහල සෙරොමල්ල අක්කල නංගිලා" කියල එයගෙ දුවට කිව්ව, ඉතින් මම හිතුව වෙසක් බලන්න ආපු කට්ටියක් කියන කතාව තහවුරු උනා.

එත් වේදිකාව සදුන් විජෙසිරිට බාර දෙනකොටම සංවිධායක මන්ඩලේ කෙනෙක් යැයි කිවහැකි කෙනෙක් ඇවිල්ල අර උදවියට කිව්ව දැන් ඉස්සරහට ඇවිල්ල ඉන්න කියල, වයසක අම්මත් දුවගෙ වාරුවෙන් ඉස්සරහට ගිහින් හිට ගත්ත, එතකොට තමා තෙරුනේ ඒ ටවර්හෝල් ගායිකාවක් කියල, ඔලුවෙ ලොකු මලක් ගහල හිටිය, ලොකු ඇට මාලයක් දාලා බතික් ලුන්ගියක් ඇදලා. 

සදුන් විජෙසිරිගෙ ගායනයෙන් පසුව නිවේදකය උපතින්ම දෘශ්‍ය ආභාධිත රංජනී මල්ලිකා ටවර්හෝල් ගායිකාවට වේදිකාවට ආරාධනා කරා, සහයෝගයට හය්යෙන් අත්පුඩි ගහන්න කිව්ව, ඉතින් අපි අත්පුඩි ගැහැව්වෙ වෙන අයට වඩා එතකොටයි මම දැන ගත්තේ දෘශ්‍ය ආභාධිතයි කියලත්. 

තමන්ගෙ නම කියනකොට ඒ ගායිකාව වේදිකාව දෙසට පියවර තියන්න පටන් ගත්තෙ මහත් අභිමානයෙන් ඒ වගෙම මුලින්ම කිව්ව නන්දා මාලිනිගෙ බුද්ධානු භාවේන කියන ගීතය මරු එකට කිව්ව, එක හරියට රියැලිටි වැඩසටහන්වල විනිශ්යකාරයො කියන විදිහට තමන්ගෙම කටහඩකින් කිව්වෙ, මරු එකට කියනව බන් කියල මගෙ ලග හිටිය කොල්ල උගෙ යාලුවට කිව්ව, එක ඉවර වෙල ලොකු අත්පුඩි සද්දෙකට පස්සෙ ඊලග සින්දුව කිව්ව, ඒ ඉන්ද්‍රානි සේනාරත්නගෙ “සිරිමා බෝ මුල වජිරාසන මත බෝසත් වැඩ වෙසෙනා” කියන ගීතය, ඒ සින්දුවත් කලින් අහල තිබ්බට මගේ මතකය අලුත් කලා, "utube" එකේ ගහල ඒ සින්දුව හොයන තරමටම. 

https://youtu.be/hdBFeCkKlWc  


කොහොමින් කොහොමහරි එදා සින්දු කිව්ව අයගෙන් වඩාත්ම ආදරයට පාත්‍ර උනේ ඒ රංජනී මල්ලිකා කියන ගායිකාව.

සින්දු කියල ඉවර උනාම වැව් ඉව්රෙ තිබ්බ මඩුවෙ යකඩ පුටුවෙ වාඩි වෙන්න එතුමියට ලැබුනා සුලු වෙලාවකට, ඊට පස්සේ නාම ලේඛනයක හරියක් දාල ලියුම් කවරය අතට දුන්න , පස්සෙ පැත්තක තිබ්බ බත් පැකැට්   එකකුයි වතුර බෝතලයකුයි ඇරගෙන ගෙදර අයත් එක්ක එතනින් පිටත් උනා. 

මැනිකේ අත්තනයක වගේ අය වේදිකාවට අවෙ පැත්තක අටවල තිබ්බ නෛපත්‍යාගාරයක් වගෙ තැනක ඉදල රජ ඇදුම් ඇදගෙන, අනෙක් අය වාරය එනකන් අර මඩුවෙ යකඩ පුටුවෙ හරි හිටිය, ඇදුම් පැලදුම් වලින් විතරක් නෙමේ එතන වැඩපිලිවෙලෙනුත් ඒ ගායිකාවට අඩු සැලකිලි ලැබුනාදෝ කියල මට හිතුන, මට මතක විදිහට ජනපති ප්‍රේමදාස මහත්තයගෙ කලේ "මාවතේ අපි" වගේ නමක් තියන වැඩසටහනක් රූපවාහිනියේ ගියා පාරෙ බස් වල සින්දු කියන අය හදුන්වල දෙන, එකෙ ජනප්‍රිය  උන අය ටවර් හොල් එකට ගත්ත වගේ මතකයකුත් තියනව, සමහර විට මේ ඒ ගායිකාවක වෙන්න පුලුවන්, ඒක නිසා අනෙක් අයගෙ සලකන විදිහ වෙනස් උනාද මන්ද.

කොහොමහරි යලි කවදාවත්ම හැබැහින් හෝ ජනමාධ්‍යකින් දකින්නට විදින්නට නොලැබෙයයි කිව හැකි මා දුටු ඒ අන්ධ ගායිකාවට, ඇගේ මියුරු හඩට උපහාරයකි මේ සටහන.

Sunday, March 19, 2017

නවතින්න,ඔව් නවතින්න- "සුලඟ ගිනි අරන්"

සිනමාව කියන්නේ චලන චිත්‍රය කියල මුල්කාලීනව හැදින්නුවේ. එහෙම බැලුවම සිනමාවෙදි චලනය වෙන්න ඕනි රූපයද? නලු නිලියොද? එහෙම නැත්තන් බලන  ප්‍රෙක්ෂක අපිද? කියල අලුතින් හිතන්න පෙලභෙන සිනමා නිර්මානයක් තමයි විමුක්ති ජයසුන්දරගේ "සුලඟ ගිනි අරන්"(Dark in the white light) කියන්නේ.

මරනය කියන්නේ මොකද්ද කියන කුතුහලයක් එක්ක වැඩුනු වෛද්‍ය සිසුවෙකු සියල්ල අතහැර වනගත පැවිදි දිවියට  ඇතුලත්වීමත්,එය එසේ සිදු නොවුනානම් සිදුවියහැකියයි සිතියහැකි ලෙස  ප්‍රක්ෂේපනය කල සිදුවීම් පෙලකුත් මේ චිත්‍රපටියට පාදක වෙනව.

වනගත පැවිදි දිවිය තුලින් අදාල චරිතය කරන්නේ එක්තරා විදිහකට නැවතීමකට,  එලභි සිහියෙන් යුතුව ජීවිතය දිහා බලාඉන්න එක. එහෙත් නොනැවතුන හැල්මේ දුවන මිනිසුන් ඊට ප්‍රතිපක්ෂ සිදුවීම් පෙල තුල නිරූපනය වෙනව. එකිනෙකා ගොදුරු කරගනිමින් නිරන්තර අරගලයක යෙදෙන චරිත අවසානයේ ජීවිතය අවුල් වියවුල් කරගන්නව. මේ විශම චක්‍රය ගැන සවිඥානික චරිත වන දොස්තරත්, වකුගඩු ජාවාරම්කරුත් එම ජවාරමට හවුල් වන ගැහැනියත් එය එසේ නොවී  හුදෙක් ජීවන අරගලය නිසා එහි පැටලුනු දොස්තරගේ රියදුරුත් මානසික ආභාධයකින් පෙලෙන තරුනියත් අවසානයේ එකම ඉරනමකට ගොදුරුවෙනව. මාස තුනකින් ගෙදර නොගිය රියදුරුගේ දුක කියන්න ඔහුට හැකිවෙනෙනේ සිය හාම්පුතා සිහිසුන්ව වැතිරිලා ඉන්න වෙලාවක, කුඩා ප්‍රතිකර්මයකින් යලි යතා තත්වයට එලභියහැකි යයි අනුමාන කල හැකි මානසික ආභාධිත යුවතිය පිලිබද විමසීමට කිසිවෙකුත් නෑ,ඇයගේ වකුගඩුව විනා ඇය ගේ ජීවිතය වටිනාකමක් දකින කිසි කෙනෙක් නෑ.

මේ සිදුවීම් පෙල සිනමාත්මකව ඉදිරිපත් කිරීමේදී සුවිශේශිත සිනමා නිර්මානයක් විදිහට ගොඩනගමින් අමුතු  ආඛ්‍යානයකට සිනමාකරු එලභෙනවා. අතිශය නිහඩ නැවතුනු,නිකන් ඔහේ බලා ඉන්නවා වගේ පේන තැනක නිශ්චලව කැමරාව දරාගෙන සිටිමට අධ්‍යක්ෂකවරයා තීරනය කරනවා. මේ නිශ්චල නැවතුම් ලක්ෂය චිත්‍රපටිය තුලට පිවිසිමට තියෙන එකම ද්වාරය හිඩැස කියල මට හිතෙනව.

නූතනව කුඩා සිදුවීමක් උවත් උඩින්,බිමින්,වතුරෙන් යතුරු හිලෙන් ගිහිල්ල රූපගත කිරීම විලාසිතාවක්. එහෙව් කාලෙක සුප්‍රසිද්ධ කාන් උලෙලෙදි  රන් සම්මානය දිනපුඅවශ්‍ය ශිල්පීය දැනුම ඔනිවටත් වැඩිය තිබිය හැකි යැයි සිතෙන  අධ්‍යක්ෂකවරයෙක්  මෙහෙම නැවතීම විශ්මය ගෙන දෙන්නක්. ඒමතුද නොව එය නිර්මානයේ ප්‍රධාන පිවිසුම් දොරද වෙන එක නැවුම් අකෘතියක්. 

අනික නිර්මානකරුවා නැවතුම් ලක්ෂය හොයාගන්නේ ඉතාමත් ශූර විදිහකට, එය චිත්‍රශිල්පියෙකුගේ කලාත්මක දැක්මෙන් පරිපුර්නවද, රහස්පරීක්ශකයෙකුගේ උකුසු ඇස බදුව සියලු දේ විනිවිදව දකිමින්ද, වාස්තු විධ්‍යඥයෙක් බදුව අදාල අවකාශය පුර්නව ග්‍රහනය කරගනිමින්දමුනිවරයෙකුගේ බදු නුවුනු උපේක්ෂාවෙන් යුතු බැල්මෙන්ද පිහිටුවනව.එය නිශ්චල නිහඩ යුගයේ සිනමාවෙන් වෙන් වන්නේ ඒ දැක්මත් එක්ක කියල මට හිතෙනව. චලනය වන හිරු එලිය වලාකුලු,සෙවනැලි මේ රූපමත දහසක් සිතුවිලි පින්තාරු කරනව . සවිස්තරයන් වලට නොයවන රූප තුල කිමිදෙමින් පරිකල්පනයෙන් ප්‍රෙක්ෂක මනස අවදි කරන්නට නිදහස ලැබීමද මම දකින විශේෂත්වයක්.

චිත්‍රපටිය අවසාන දසුනෙදි  සියලු සිදුවීම් සමාජයේ පවතින මිත්‍යා විශ්වාශද කැටිව හුදු කතාන්දරයක් වෙන හැටි නිරූපනය වෙනව, කතාන්දයක් විදීමට රුචි ප්‍රෙක්ෂක මනස නිවැරදිව හදුනාගන්නා නිර්මානකරු කතාන්දයකින් අත්මිදී සිදුවීම් වල කිමිදීමටඒ මොහොත තුල විදීම, කාතාන්දරයක් තුල සත්‍ය ඝනීභවනය වනු මිසක එහි සැබෑ ජීවය  නොරදන බවද  සියුම්ව ඉගි කරනව.

සියලු දේවලට පලමුව නවතින්න,ඔව් නවතින්න, එය දහස්වර වර නැගෙනව,  හුදු වචනාර්ථ වලට සිමා නොවූ නැවතීමක් ඒක,නැවතීමකින් තවත් නැවතීමක්,එකෙන් තවත් එකක් ආදීවශයෙන් නැවතීම් දාමයක් පොත්තෙන් පොත්ත ගැලවෙනව වගේ නිදහස් වීමක් නවතින්න නවතින්න නැවතීමම තමා නිවන , නිශ්චලව නිහඩව නැවතිම නවතිනව කියන්නෙත් ගමනක්, ඒ ගමන කියන්නෙත් නැවතිමක්.  මෙවැනි සිතුවිලි ලොකයට අවදිවීමකට මේ රූපාවලිය දිශානත කිරීමකට නිර්මානකරු අවසානයේ සමත් වෙනව එක තමයි මගේ සිනමාත්මක උත්කෘෂ්ට අතිවිදීම .

නවතින්න නවතින්න කිව්වම අපිට මතක් වෙන්නේ මීට අවුරුදු දහස් ගනනකට කලින් මිහිදු හිමියන් තිස්ස.තිස්ස නවතින්න නවතින්න කියන එක.එක දැන් හුදු කතාන්දරයක් විතරයි.ඊට අවුරුදු දහස් ගානකට පස්සේ සිනමාකරුවෙක් කැමරාවක් තියාගෙන අපිට නවතින්න කියනවා,එහෙම බැලුවමමේ එලභිලා තියෙන්නේ එදා උදාවූ ස්වර්නමය අවස්ථාවේ නුතන පුනරාගමනයද?

Friday, March 10, 2017

වීරයන් අහිමි සමාජයක සතුරන්ද මරා දමන " බොරදිය පොකුණ"






























විමුක්තියක් පේනතෙක් මානෙක නැති අද වගේ සමාජයක මිනිස්සු තමන් විදින දුක පීඩනය කොහේ හරි ඉන්න සතුරෙකුට මාට්ටු කරලා ඌට පලිගහල හිත හදාගන්න එක ජීවන විලාසිතාව වෙලා, එහෙව් මිනිසුන්ගේ අඪ්‍යාත්මය බොරදිය පොකුන වගේ නිර්මානයක් ඉදිරියේ මේ තරම් සසල වෙන්නේ ඇයි, මේ තරම් බොර වෙන්නේ ඇයි?

ඉතා පැහැදිලිව මේ නිර්මානය ඔස්සේ මිනිසාගේ පරම ගැලවුම්කාර සතුරව තමන් වගේම මිනිහෙක් කරල තමන්ගෙම එකෙක් කරලාඅභිමුක කරලා කට උත්තර නැති කරන හින්ද ඉතින් ඊට පස්සේ අපි කාටද පලි ගහන්නේ?වෛර කරන්නේ? කොහොමද හිත හදා ගන්නේ?
චිත්‍රපටියේ පලමු අර්ධය ගෝතමී හෙවත් ආරියලතගේ හොද නොහොද මුසුවූ ජීවිතය මතින් සතුරෙක් බිහිකරදෙන නිර්මානකරුවාඅ දෙවෙනි අර්ධය තුල යම්තාක් දුරට සතුරාගේ පැත්ත ගන්නවා, පලමුව ගෝතමි නොයෙක දුක්කදොනස්සයන්ට ලක් කරවන නිර්මානකරු දෙවන අර්ධයේදී ඩෙස්මන් නම් පිරිමියෙකුගේ සෙවනේ විඩානිවන්නට සලසමින් විපුල ඇතුලු පාත්‍රවර්ගයෝ මහත් වූ ජීවිත ව්‍යසනයකට ඇද දමයි.(අද අහිමිවන දේ යලි- හෙට දෙපා මුල රැදෙයි, මහරජ ගැමුනු චිත්‍රපටියේ ගීතයක් ) විපුලගේ ජනේලය ලග බැගෑපත්වන ගෝතමීට දෙවෙනි අර්ධයේදී තමගේ නිවසේම දොර ලග විපුල රස්තියදුකරන තරමට අධ්‍යක්ශකවරයා (අ )කාරුනික වන නමුදු එය ඇසට ඇස ලෙයට ලෙය දක්වා පලිගැනීමකට ලඝු නොකරන්නට වගබලා ගනී. එනඉයින් මෙය හුදු පුද්ගල සටනකකට වඩා පුලුල් තැනකට ඔසවා තබන්නට දරන අරමුන අනගිභවනීයයි, ඉතින් මේ ජීවිත අර්බුදයට වගකිය යුත්ත්තෝ කවුරුන්ද, කිමෙක් නම් මේ දිවි විත විශ විතක් කලහුද? සමස්තය අප තුල නගන පැනය එයයි. 

සමාජ අධිපති මතවාදයට අනුව දෙකයි පනහේ ගාර්මන්ට් කෙල්ලො තුන්දෙනෙක් ලව්වා මේ වැඩේ කරන්න අධ්‍යක්ශකවරයා ගොතන වියමන අති සරල ඔලුවෙ කැක්කුම හැදෙන රූපවලි වලින් තොර වීම විශිශ්ට ප්‍රයත්නයක්.අරියලතාගේ කරාඹු දෙක, පිටිපස්සෙන් පටි ගැටගහන ගවුම් විලාසිතා, හමුදා සෙබලෙකු වන විපුල කලිසම අදින විදිහ, කමිසේ අත නවන විදිහ, ඇතුලු සියුම් අතිවිශේශ සවිස්තරයන් ඔස්සේ සරල රූපරමු පුරවාලමින් ගෙතෙන රූපාවලිය හදවතේ ගැබුරුම තැනට ආමන්ත්‍රනය කර චරිත ඉපදෙනව,ගෝතමී මනමාලියක් ලෙස කොන්ඩෙ ලෙන්සුවකින් ගැටගහගෙන කට්ලට් බැදීම වැනි සියුම් හැසිරීම් තුලින් වචනවලින් කිවනොහැකි චරිත ලක්ශන මතුකරමින් චරිත ජීවමාන කරනව, එවන් විශිශ්ට නිරීක්ශනයන් නිර්ව්‍යජ කලකරුවෙකුගේ හැඩය උද්දීපනය කරනව, 
එපනකද නොව සියුම් අවස්තා සම්බන්දය මනා ස්න්යමයකින් ගොඩනගීන මෙහි ඇති අනෙක් සුවිශේසත්වයක්, උදාහනයක් ලෙස ගෝතමීගේ පිඩිත ජීවිතයේ උච්චතම අවස්ථාව වන විපුල යලි මන්ගලා සොය එන දින බොඩිමේ සිදුවීම් පෙල අමතක නොවන සුලු සිනමාත්මක අවස්ථාවකි.
චිත්‍රපටිය තුල සන්කෙත බාවිතය පිලිබද යමක් කියන්නට තරම් සිනමාත්මක දැනුමක් නොතිබුනත් යම් යම් අවස්ථා වල පසුතලයෙහි ඓන්දිරියව බැදී එන සන්කේතාත්මක ප්‍රකාශනය කුළුගැන්වීමට උත්සුක උවානම් විපුල ඵලනෙලගැනීමට ඉඩ තිබිනි., උදාහරනයක් ලෙස ගෝතමී සහ විපුල කලපුවක් අද්දර වැනි තැනක මුන ගැසීමට සැලස්වීම එවන් රූපමය සත්කාරයකි, 
පසෙකින් කුනු ඇලක් කලපුව මතුවේ උරුම නියත මරනය සොයා පැමිනෙයි, ඒ හා සමාන්තරව ගමන් ගන්නා පටු පාරටද අවසානය උරුම උවත් යලි ඒ මග ඔස්සේ ආපසු ගොස් අලුත් මාවතක් සොයා ගත හැක, එහෙත් ඇලකට ආපසු ගමන් හිමි නැත , අනෙක් පස පුරා නිහඩ ගැඹුරු කලපුදිය සෙලවෙයි, එහෙත් ඒ කරා ලගාවිය නොහැක්කේ කටුකබ්ම්බි වලින් ඒ ගමන වලකන බැවිනි, ලොවට හොරා ජීවිතේ පිලිකන්නක සිදුවූ එක්තරා කතාවක අවේගශීලී අවසාන ජවනිකාවට මෙතරම් සුදුසු පසුතලයක් වෙන කොහිවෙද?

චිත්‍රපටිය ආරභයේදී පාසල් නාට්‍යක අවශේශ චරිතයක් හිමි වී දුක් වන ආරියලතාට පාසල් ගුරුවරිය පවසන්නේ සිදුහතුන්ට කිරි මව් වූ මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී යනු උතුම් කාන්තා චරිතයක් බවයි එහෙත් ඒ චරිතය මොහොතකට කලින් ගරු සබාව මැද පිරිනොනැමුනේ ඇයිද? යන්න ගුරුවරියගෙන් ඇසීමට අරියලතා කුඩා වැඩිය. එහෙත් අධ්‍යක්ශකවරයෙක් ලෙස සත්‍යජිත් කැත - කළු පීඩිත අවවරප්‍රසදිත චරිතයක් බන්දෙසියේඅ තබා මහසබා මැද පිලිගන්වන්නට තරම් නිර්බීත වෙයි, එනයින්ද නොනැනවති ඒ චරිතය හුදු අනුකම්පාව ජනනය කරන අනේ අපොයි කියන චරිතයක් නොකොට විවරනය කරයි, ඒ අර්ථයෙන්ද සත්‍යජිත් සිනමාව තුල මහත් මෙහෙවරක නියැලෙයි

සමස්තය තුල ගොඩනගන ජීවිත අර්බුදයට එනම් මේ ජීවිතය නම් බොරදිය පොකුණ පාදාගන්නට විසදුම් දෙකක් ඇතිබව මේ චිත්‍රපටිය සන් කරයි, එකක් නම් සැබෑ ආර්තික සමාජීය සන්ස්කෘතික වෙනසකි, අනෙක නම් බුදු දහම ආශ්‍රිත යම් විමුක්ති මර්ගයක්ද ඇති බවයි, එහෙත් සත්‍යජිත් කෘතහස්ත කලාකරුවෙකු ලෙස ඉන් එකදු මාර්ගයක් වෙත හෝ කොල එලි නොදල්වයි, එයද අපි අපිට් තම තම නැන ලෙස සොයා පාදා ගන්නට ඉඩ දෙයි.

මම මේ චිත්‍රපටිය සත් වසක් පමා වීම ගැන විටෙක සතුටු වෙමි, විටෙක දුක් වෙමි, මේ චිත්‍රපටිය කලට වෙලාවට ප්‍රදර්ශනය කලා නම් මේ තරම් සසලවීමක් සිදූවන්නට ඉඩ තිබිනි ඒ මේ තරම් සතුරන් එදා නොසිටිය බැවිනි, එහෙත් එය සිදූවානම් සත්‍යජිත් තවත් චිත්‍රපටි අඩුගානෙ තුනක්වත් නිර්මානය කරනු ඇතැයි සිතා දුක් වෙමි. එහෙත් සත්‍යජිත් පලමු චිත්‍රරපටියෙන්ම චිත්‍රපටි දහයක අඩුව පුරවා ඇති නිසා දුක් වීමටද හෙතුවක් නැත

Monday, March 6, 2017

කුඩා දිවයින



මේ කුඩා දිවයින
කෙතරම් කුඩාද යත්
කෙනෙක් පහසුවෙන් යලිත් මුනගැහෙනු ඇති මෙන්ම
කෙනෙක් පහසුවෙන් යලිත් මුන නොගැසෙන තරමට
ඉතාමත්  කුඩා ඉඩකින් නිර්මිතය

Saturday, March 4, 2017

සොවකින් මෙනි ඇය



අතීතය නම් මතක සිතියමෙහි
වඩා තෙතමනැති මිටියාවත් 
වහා ඇවිලෙනසුලු ගිරි දුර්ග
පහසුවෙන් ලගාවියහැකිමෙන්
සලකුනුකර
ඈ රැස්කරා සිහිවටන 
ළොකු මල්ලක 

පසල් නිල ඇදුම් රිබන් පට
අත් කකුල් අඩු බෝනිකි කදක් 
පෙම් පත්ද මල් මල් ලේන්සුද
විසිතුරු කොටහලු මොගුල් ගවුමද
මේ කුඩා හරස්කඩකි එම මල්ලෙහි

කිසිදාක යලි තිබුනු විදිහට නොඋපදින
ඉතා කුඩා දෙවල්ය ඒ 
මරුනු මතකෙට පාර විතරක් පෙන්වන

එහෙත් කුඩා සොවකින් මෙනි ඇය
නිකමටවත් හැරී නොබැලුව එක ගැන ඔහු කිසිදින

වඩා වටිනා මතක රැස් කරන හැටි
එවන් මතකෙට යලි ගොඩවෙන්න 
නොමැරුනු දෙයක් ඕනි නැති හැටි
සොයා පාදා ගැනුමට
ඇගේම මතක මල්ල 
හොදම කමටහන බව
ඇය තාම දන්නෙත් නැතුව ඇති