Sunday, May 14, 2017

නිල දියකරල හදවතට වක්කරනව

"ඔබ නැතිව ඔබ එක්ක" බැලුවම එකේ මගේ සිත්ගත්තම දේ උනේ චරිත සමග හරිහරියට යන්න තෙමාත්මක වර්නයක් භාවිතා කරල තිබුන එක. එක හරියට කතාවෙ ප්‍රධාන චරිත තුන සරත්සිරි, සෙල්වි නිල් පාටයි වගෙ. 
මෑතකාලීන වෙළදදැන්වීම් වල මේ උපක්‍රමය බහුලව භාවිතා වෙන්නක්.එවායෙදි අදාල වෙළද නාමයේ වර්නය සහිත පසුතල ඇදුම් පැලදුම් යොදාගන්නව එත් මේ චිත්‍රපටියෙදි ඒක, ඒ සංකල්පය ඊට වඩා ගැඹුරු තලයකට ගේනව.
නිල් පාට කදු වලලු ඈතින් පේන කුඩා නගරයකට නිලක් තැවරුන මීදුම ගලාඑනව, නිතරම වහින වැස්ස ඒ නිල දියකරල හදවතට වක්කරනව. අදුරු නිලට හිරු ඇදුම් ඇදන් ඉන්න උගස්කඩ කාරයෙක් ලගට එන ඔක්කොම අයත් නිලක ගිලීගිහින්, අපිට පෙන්නන ගෙදර ජනෙල් තිර ඇද රෙදි විතරක් නෙමේ උනුවතුර බොතලේ පවා නිල් පාටයි,පරන උනු සුදු බිත්තිවල පවා දියවෙලා යන නිල් පාටක් තියනව චිත්‍රයක වගේ,සරත්සිරිගේ හඩු නිල් පාට සරම එයා බිරිදට ඉන්දියාවට යන්න අදින්න ගේන නිල්පාට සාරියත් අතර අදුම් පැලදුම් සෙරම නිලට නෑකම් කියනව, මුලින්ම එයා සෙල්වි දකිනකොට ගින්දර රතු තැබිලි පාට සලුවක් ඔලුවට දාගෙන හිටියට ඊට පස්සේ එය එක අදින බවක් පෙන්නේ නෑ. ඉතින් එයා නිල් පාට සල්වාරියක් ඇදගෙන නිල් පාට කදු දිහා බලාගෙන නිල් පාට ජනේලෙකින් පැනල මැරෙනව.


මේ චිත්‍රපටියේ නිල් පාට භාවිතා කිරිම විතරක් නෙමෙ විශේසත්වය, මෙතෙක් නිල් පාට ගැන තිබ්බ සියලු මතවාද කනපිට හරවන එක. පිරිමි බව පෙන්වන සන්කේතාත්මකව වර්නයක් වන නිල් පාට නිදහස් බව එක්තරා අන්දමක සැහැල්ලුවක් සිසිලසක් ඇති වර්නයක් විදිහට මට මෙච්චර කල් දැනුනෙ. එත් මේ චිත්‍රපටියෙදි එකෙ ප්‍රතිපක්ශය  කියන්න පුලුවන් සිතුවිලි ලෝකයකට නිල ගෙනියනව.

නිල්පාට ගුප්ත කදු අතර ඉතාමත් හෙමින් ගලායන නිල්මීදුම සැහැල්ලු ලොකයක් විදිහට නෙමේ පේන්නේ මහා බර සදා කිසිදා වෙනස් නොවන කවදාවත් වෙනස් කරන්නත් බැරි මුඩුම මූසල ඉරනමක් ගැන කතාවක් කියනව, ඒ නිල්පාටම ඇදන් ඉන්න උනු ඉතා කුඩා ජීවිත දෙකක නිහඩ අරගලය මහමේරු පර්වතයක හිස ගසා ගන්නව වගේ දැනෙනව, එක හරියට ලෝකය තුල සියල්ල පරිපුර්නතවයට පත්වීම වලක්වන මොකද්දෝ බලවේගයක කතාවක් කියනව, කවදාවත්ම කිසිවක් කිසිදාක පරිපුර්න නොවේය කියල මට හිතන්න අන කරනව. මම හිතින් සෙල්වි සිංහල කෙල්ලෙක් කරල බලනව, එත් මෙ නිල එහෙමමයි, මම හිතින් සරත්සිරි දෙමලෙක් කරල බලව එත් නිල් නිල්මයි.

Saturday, April 15, 2017

හිස් මල් වට්ටියත් කිහිල්ලේ ගහගෙන


සීරුවෙන් ගලවපු කරාඹු දෙක නිර්මලා පුංචි ටිශූ කොල කෑල්ලක ඔතල එයාගෙ අඩුම කුඩුම තියන පෙට්ටියට දැම්ම, මෙතෙක් කල් ලොකු බරක් එල්ලාගෙන ඇවිත් බිමින් තිබ්බ වගේ කන් පෙති සුමුදුවට අත ගෑවෙ කන් පෙති වල වෙහෙස නිවන්න වගේ.නෙලූම් මල් මෝස්තරයක් කැටයම් කරල තිබුනු ඒ පැරනි පන්නයේ කරාඹු දෙක එයාට කොටහළු දවසෙදි දෙමව්පියන්ගෙන් ලැබුනු  එකම වටිනාම වස්තුව උනා. කරට මාලයක් කියන්නේ ඒ දවස්වල හීනයක්ම තමයි, එත් නිර්මලා මෙ කරාඹු දෙකට අසීමිතව ආදරය කලා  එක ගලවල තාවකාලිකව හරි වෙන එකකට මාරු උනේ අතේ ඇගිලි ගානටත් වඩා අඩු වාර ගානකදි.ඒ කරඹු දෙක ආභරනමත් නොවී මොකද්දෝ රන් බරට වැඩි බරක් කියාපාමින් ඇගේ කන් දෙකේ මෙතුවක් කල් එල්ලිලා හිටිය.

ඒ වෙනුවට මුතු ඇටයක් වගේ පේන ලාභ කුඩා කරාඹු යුවලක් ඈ පැලැන්දා ඒ විතරක් නෙමේ රත්තරන් මාලේ ගලවල ඒ වෙනුවට දවසක් බස් එකේදි ගත්ත රත්තරන් වගේ පේන පහේ කාසි මාලයක් දාන්නත් ඇය ඒ වෙනකොටත් හිතලා ඉවරයි. 

ඒ වෙනකොට ඈ ඒ ඉරනමට මුහුන දෙන්න හිත හදාගෙන හිටියේ, පඩිපෙලක් වගේ නැගගෙන ආව ජීවිතේ මේක ඊලග පියවර තමයි කියන තැනට ඇය නිර්භීතව ඒ වෙනකොට ඇවිත් හිටියේ ඉහලට තියන අඩියක් එහෙම නැත්ත්න් පහලට තියන අඩියක්ද  යන්න වින්නිශ්චයක් නැතිව  උනත් මේ අළුත් පියවරට දෙගිඩියවකින් තොරව පයතබන්න ඇය උනන්දු උනා. විටෙක ඇයට දැනුනේ තමන් අඳුරට හිතා මතාම පය තියන්න යනව කියල එත් අවුරුදු හතලිහක් වන ඇගේ ජීවිතේ ඒ වෙනකොට ඒතරම් එලියක් විහිදන්නේ නැතිබව ඈ අමාරුවෙන් වුවද වටහාගාත්තා . පෝයට සිල් ගන්න එකයි ඉදල හිටලා වන්දනාවක යන එකයි ඇරුනම  වෙන කියන්න තරම් ලකයක් නැති සිය මවගේ මහලූ ජීවිතය තුලින් ඇගේ අනාගතය මවා ගන්නට ඒ වෙනකොට ඇයට පුළුවන් වෙලා තිබ්බා එත් ඇට මවටත් වඩා දුක්ඛිත ඉරනමකට මුහුන දෙන්න වෙන බව ඉවෙන් මෙන් දැන ගත්තා. 

විලූභ දක්වා  දිගු සායක්ද උතුරු සළුව සමගින් බුරුල් හැට්ටයක් හැද අරුමෝසම් පාටැති විදුලි එලි මැද ආයාසයෙන් පොල්තෙල් පහන් දල්වනු ඇය ඒ වනවිට සිහිනෙන් පවා දකිමින් සිටියාය. ඈ ඒ වෙනකොට හිටියෙ හිස් මල් වට්ටිය කිහිල්ලෙ ගහගෙන, සොපහාසෙන් සිනාසෙන විශල් වටකුරු පුරා හඳ ඒ සිහින වල ඇගේ හිසට ඉහලින් පායා තිබිනි.

එවන් නිෂ්ක‍්‍රිය මහළු සමයකට අගේ මව  එලබුනේ දරු දෙතුන් දෙනෙකු හදා වදා නොයෙක ජීවිත හැලහැප්පිලි මතිනි එහෙත් ඇය විනෝද උයනක තියන විශල් ලිස්සන උමං මගක් දිගේ වේගයෙන් ඒ කරා ලිස්සා යමින් තිබුනා එසේ ගහක් ගලක් වගේ එවන් ඉරනමකට ගොදුරු වෙන එක පමා කීරීමට ඇති උවමනාව උමතුවක් මෙන් ඇය දවලමින් මේ රහසිගත පියවරට පාර කැපුවා

ඉතා කෙටි කලකින් නිමාවූ විවාහ දිවිය නිර්මලාගේ ජීවිතය මහ දවල් පිපුරුනු වැහි නැති හෙනයක් පරිදි දවා අළු කරල ඉවරයි ඒ වෙනකොට, සුන් බුන් මතින් නැගී සිටින්න ඇය ගත් සැම උත්සාහයක්ම ගඟට ඉනි කැපුවා සේ උනා. තමන් ලබා ගත්ත අධයාපනයට පුළුවන්තරම් සෑහෙන රැුකියාවක් හොයාගෙන  මතුගම ඉදන් කොලඹ ආව නිර්මලා සෑහෙන්න ඉවසීමෙන් ජීවිතේ ගොඩ දාගත්තා. විවාහය කියන කඩඉමේදි නිර්මලාට පාර වැරදුනා පත්තර මංගල යෝජනාවකින් හොයාගත්ත මනමාලයා  තැනින් තැන ගෑනුන් රවට්ටමින් යන පල් හොරෙක්.  පොලිසි ගානයි උසාවි ගානෙයි රස්තියාදු වෙලා කසාදේ කුරුටු ගාගන්නකොට ස්වාමියා යනුවෙන් ඇගේ ජීවිතෙයේ කිසිවක් ඉතිරි උනේ නෑ.. ගොඩක්   අය ඒක ගැන සතුටු උනාට නිර්මලා නම් මොකක් හරි දෙයක් ඉතිරි කරල ගියානම් හොදයි කියල එයාට විතරක් දැනෙන්න හිතුවා. 

ඉන්පසු ගත වූ අවුරුදු හය හත පුරාවට හොයාගෙන ආපු මනමාලයො ඉදිරියේදි ඇය මරන්න ගිනියන හරකෙක් වගේ අවසාන මොහෙතේදි කඹය කඩාගෙන ආපහු දිව්වා. ඒ වෙලාවට විතරක් සිය බොරුකාර පෙම්වතා ඇයට ඉතිරිකරල ගියෙ මොකද්ද කියන  එක යාන්තමට ඇයට දැනුනා. ආලය යනු තමන්වගේ කෙනෙකුට ලේසියෙන් පය තියන්නවත් නොලැබෙන විදුලි රැුස් ලෙළදෙන සිහිනයක්  බවත් ආලය හා සබඳකම් පිලිබද සිය ධනාත්මක චින්තනය කුඩු කමින් අවිශ්වාශය හා භ‍්‍රාරාන්තිය ඇගේ ජිවිත ආශාව මත පිලිකාවක් ලෙස වැඩෙමින් තියෙන බව ඇයට නොදැනීම ඇගේ ජීවිතය වෙලා ගනිමින් තිබුනා.

සති දෙකකට පෙර බස් රථයක් තුලදි ඔහු හමු වෙනකොට ඈය සිටියේ එක්තරා අන්දමක සැහැල්ලූ  සිතිකිනි, යාබද අසුනේ හිටිය කෙනා විදිහට ඇරඹුන අල්ලාප සල්ලාපයේදි ඔහු කිව්වෙ ඔහුගේ නම ධර්මප‍්‍රිිය කියල. නිර්මලා කුමාරී ගමගේ වන ඇය කිව්වෙ කුමාරී කියන කෑල්ල විතරයි, කුමාරිල කී දෙනෙක් නම් ඉන්නවද ේරනුකා කුමාරී, මල්ලිකා කුමාරී රත්නා කුමාරී ,  පඳුරකට ගැහුවම වීසිවෙන තරම් කුමාරිලනෙ, බොරු නොකියමින් ඇය අන්්‍යතාවය පහසුවෙන් රැුක ගත්තා ලෙසියෙන් ගොඩනැගුනු මිත‍්‍රත්වය දුරකථන අංක හුවමාරුවක් දක්වා  දුර දිග ගියා. සිය අංකය ලියපු කඩදාසි කැල්ල ඇයට දෙන්න හදනකොට ඇය දුටුවා ඔහුගේ අතේ දිදුලන මගුල් මුද්ද.

”මම බැන්දේ ගමෙ කෙනෙක්මයි, ඒ ගොල්ලෝ එහෙ ගමේමයි පදිංචිය ඒ කියන්නේ මිදිගම ඔයා දන්නව ඇතිනෙ ගාල්ලයි මාතරයි අතර මම සති අන්තෙට විතරක් එහෙ යනව”

ඔහු එහෙම කියපු සැහැල්ලූ විලාසයට ඇය දෙගිඩියාව අතහැරල එක සිතින් ඔහු වෙනුවෙන් කුමක් හෝ ඉඩක් වෙන් කරන්න ඇය පෙලඹුනා.. එදා සිට ගත වූ දෙසතිය තුල ආලය නම් වූ යම් දෙයක රොබක් වත් නැති එහෙත් ඔවුනොවුන් පමනක් විශය වූ කුඩා ඉඩක් ඇය උදෙසා තමගේ ලෝකයේ වෙන් කර දිය හැකි බව පහදා දීමට සමත් වී තිබුනි. ඇය වඩාත් ආශක්ත කරේ ඒ ඔහුගේ දර්ශනයටය පේ‍්‍රමය නම් මුහවත් සැතකින් ලෝකයේ සබදතා පැහැදිලිව බෙදා වෙන් කිරීමෙන් එවන් රමනීය වූ කුඩා පටු මාවත් වැසි ගොස් ඇති බව ඈ දුටුවා ඇත්තෙන්ම ඒ ලෙසියෙන් රැුවටිය හැකි ඒ වචනයෙන් මිදුනු නිර්ව්‍යාජ ක‍්‍රියාදාමය තුල තහනම් වචනයක් කර ගනීභවනය කරපු විදිහ ඇය පිලිගත්තේ ඔහු සතු දුර්ලභ මිනිස් දහමක් ලෙස.

අනික ඔහුට එහෙම අලූත් පාරක් හොයා යාමට රුකුල් දෙන දෙයක් නිර්මලා අතිනුත් එකතු උනා. නිර්මලා කිව්වේ ඇගේ සැමියා හමුදා නිලධාරියෙක් බව, විවාහයෙන් ටික දිනකට පසු ඔහු ක‍්‍රියාන්විතයකදී මිය ගිහින් ඉතින් ඒ කතාවෙ හැටියට ඔහු වෙනුවෙන් මුළු ජීවිත කාලයම තනිකඩව සිටිමින් උපහාර දක්වන ඇය රනවිරු බිරිදක්.

එය දීප්තිමක් දවසකි නිර්මලා අලූත්ගමට එනකොට දහය හමාරට විතර ඇති චන්ඩ හිරු රැුස් ඒ වෙනකොටත් නගරයට පතිත වෙමින් තිබුනද  පෙර දිනයේ ඇද හැළුනු මහ වැස්සකින් ඉපදුනු ප‍්‍රබෝධය ගහ කොල මතදද නගර ජීවිත මතද  තාමත් නොනැසී තිබුනි 
”ඔයා කිව්ව වෙලාවට වඩා හරියටම විනාඩි විස්සක් පරක්කුයි”
ඇය එනකන් බස් පොලේ බලාගෙනහිටි ධර්මප‍්‍රි්රිය කිව්වා
”කොහෙද ඉතින් බස් එන්නේ අපිට ඔනී වෙලාවට නෙමේනේ,”
ඇය එහෙම කිව්වේ ඇය මෙතෙන්ට වෙනත් කෙනෙක් රැුගෙන අවා වගේ හැගීමකිනුත් එක්ක, 
ඇය එන විට් ඔහු සියලූ දේ සුදානම් කර තිබිනි , ආරක්ශාකාරි තැනක තියෙන කුඩා ලගුම් හලක් එතෙන්ට යන්න ති‍්‍රවීල් එකක් ඒ වෙනුවෙන් ඔහු වෙන් කරගෙනත් තිබ්බ ඇය එනකොට .
ත‍්‍රිවීල් එකෙන් ඒ නගරය පසුකර ගෙවල් මන්ඩියක් අතරතුර පිහිටා තිබෙන ලැගුම් හල වෙත යන විට ඇගේ හිත යට කලාතුරකින් ඇහෙන ගීතයක් නිම්නාද උනා 

පෙලින් පෙලට රිය් පෙරහැර අද නැත
දොරින් දොරට ආසිරි ගී හඩ නැත
හැඩට රුවට තැලි පිලිද නැතේ මට
එනමුදු අද ඔබේ මනමාලිය මම

ඔව් ආදරයත් නැති මනමාලියක් ඇය එහෙම් හිතිවෙ තනියෙන්ම හිනාවෙන ගමන් එතකොට ඇය දුටුව දර්මප‍්‍රියගෙ උකුල උඩ තිබුනු එයාගේ අතේ ඇගිලි මොකද්දෝ තාලෙකට චලනය වෙන එක එයාගේ හිතේ මොන සින්දුවද වාදනය වෙන්නේ කියල හිතනකොටත් රතය ලැගුම් හලට ඇවිත් ඉවරයි.

යුගල ඇදක් කුඩා කන්නාඩි මේසයක් පමනක් තිබුනු ලා දම් පාට බිත්ති තිබ්බ කාමරේ එකම ජනේලය ගන තිර දාලා තිබුනා, ඈතින් මුහුද හෝ ගාන සද්දේ ඇහුනට ජනෙල් තීරේ ඈත් කරල බැලූවම නිර්මලා දුටුවේ ජනේලෙ එල්ල වෙලා තියෙන්නේ පාාළු පොල් වත්තකට බව කදුකරෙත් නොවන මුහුදුබඩත් නොවන පහතරට ගමක හැදුනු නිර්මලාට මුහුද කවදත් අපුර්වත්වයක් හා කිතිකැවෙන හැ ගෙනාවා,පෙනුන් නැති උනාට මේ ලගම ඇති මුහුද ඇය හිත හදා ගත්තා


ඔෆිස් බෑග්එක ඇරල පැනි බීම බොතලක් ගත්ත ධර්මප‍්‍රි්රිය එක නිර්මලා ඉස්සරහම කඩලා උගුරක් කටට හලා ගත්තා, 
”මම වොශ් එකක් දාගෙන එන්නම් එතකන් ඔයාත් බොන්න ”
බීම බොතලේ ඇය අතට දීලා නාන කාමරේට රිංගුවෙ සාක්කුවෙ තිබුනු මුදල් පසුම්බියයි තව දේවළුයි මෙසේ උඩට දාලා.
එහෙම වීසි කරල ගිය පසුම්බියේ දෙතුන් දාහක සල්ලි එක්ක උපත් පාලන කොපු ඇසුරුමක් තියනවා දැකල නිර්මලාට හිතුනේ ඔහු ගොඩක් පරිස්සම්කාරී පුරුෂයෙක් කියල. ඒක ඒ වෙලාවෙ එතනට  ඕනි කරන මට්ටමේ ඇගේ නිදහස හා සැහැල්ලූව වඩවා ගන්න උපකාරී උනා.




අවුරුදු හය හතකින් පිරිමියෙක් ඉදිරියේ මෙලෙක් නොවූ ඇගේ සිරුරත මෙලෙක් කර ඔහුගේ අනසකට යටත් කර ගැනිමට ඔහුට බොහෝ වෙලා ගතවියx එහෙත් ඒ සක‍්‍රාන්ති කාලය ඇයට තම සරුර තුල එතෙක් අරක් ගෙන සිටි යම් වැට කඩොලූ බිද හැර සපුරා ඔහු වෙනුවෙන් පිදෙන්නට අවශ්‍ය ජවය උපදවා ගැනීමට උපකාරී විය.
ඉන්පසු ස්ථර දෙකේ මෙට්ටය දැමූ දැව යහන විනෝද උයනක් බවට රූපාන්තරනය  විය. එහි පාද සතර ඈතින් ඇසෙන මුහුදු ඝෝශාව විසින් රළ හැපෙන මුහුදු වෙරලට රැුගෙන ගියහ. සයනය මත උඩුකුරුව වැතිර සිටි ඇයට දම් පාට සැන්දෑ අහස මත ඉගිහෙන මුහුදු ලිහිනින්ගේ කෑ ගැසීම් හඩ පවා ඇසෙන්නට විය. ඉන්පසු ඇයට දැනුනේ ප‍්‍රචන්ඩ එහෙත් මුදු පහසින්ද යුතු විශල් යෝධ රළක් මත පාවෙනු මෙනි.

අතරින් පතර ඇයගේ ඇගිලි තුඩු වලට හසු වූ ඔහුගේ ඝන මාන්ශ පේශි වලින් හා ශක්තිමත් පොර බැදිලි වලින් ඇයට ඔහු කිව්ව වයසටත් වඩා අඩු තාරුන්‍යයේ සිටින බවකි. නිර්මලා කිව්වේ ඇගේ වයසින් හරියටම අවුරුදු තුනක් අඩු කරල එතකොට තිස්ගනන් වන නිසා ඇයට පහසුවක් උනා ඔහුට මුහුන දෙන්න.ඈ  ඔහුගෙ සිරුරේ වෙලෙමින් හිදින ඒ මොහොතෙදිත් ඇගේ ඒ උපක‍්‍රමය ගැන ආඩම්බර උනා.

මෙතෙක් කල් වැඩට යන එන රෙදි හොදන දර පලන ආදී එකම රටාවකට චලනය වන ඇගේ අත පය ඔහු ලේසියෙන්ම නුහුරු ඉරියව් වෙත රැුගෙන ගියා. ඔහුට අවනත වනවා හැරෙන්නට ඇයට ඇත්තටම කිසිදු දෙයකට ඉඩක් ඔහු නොතිබ්බා, සිය සිරුර ගැන එහි පිරිමින්ට ආශක්ත කරගැනීමට ඇති දෙයක් නොමෑතියයි ආත්මය වෙලා සිටි හීනමානය කුඩු කරන්නට ගෙදරට නාකි වෙමින් යන සිරුරකට මහත් වටිනාකමක් දෙන්නට ඔහු හරියට එවා කලින් දැන ගෙන හිටිය වගේ පෙලඹුන එක ගැන ඇයට තිබුනේ විශ්මයක්.

දම් පැහැති අහස වසා ගනිමින් රත් පැහැ අවසන හිරු එලිය රැුදි වලාකුලූ විසිරිනි, හාත්පස සිසිල් සුලගත් සමග අදුර ගලා එන්නට පටන් ගත්තේය. වෙගවත් රළ පහර විසින් වෙරල මායිමේ කොරල් පර අතරට රැුගෙන ආ මුහුදු දිය ආපසු ගලා ගියේ සියුම් වැලි තට්ටු වලින් අපමන රටා ඒ කපොළු මත ඇද තබමිනි, ඒ වන විට ඒ දැව යහනේ කකුල් සතර රල විසින් ගොඩට ගෙනෙන ලද වැලි තට්ටුවක හරි අඩකම ගිලී ගොස් තිබිනි
ඒ සයුරු තරනයෙන් පසු ඔහු ඇයගේ සිරුර මත විඩා නිවමින් වැතිර සිටියේය. සෙමෙන් මුදු ලෙස ඇය ඔහුගේ සිරුරත පිරිමදින් සිට්යාය, ඒ අසිරිමත් නිහඩ සුයාමයෙදී ඔව් නෑ බෑ තරගයක තහනම් වචනයක් මෙන් මම ආදරෙයි කියා ඇයට කියවෙන්නට ගියත් ඒ කෙනෙහිම ඇයට ඔහුගේ සුරත මත ඇති මගුල් මුද්ද ස්පර්ශ වූ නිසා එය වැලකිනි.

ටිකකින් ඔහු ඈත් මෑත් කර නැගී සිටි ඇය ඇද පසෙක හිද ගත්තාය, ජනෙල් තිරය ඇත් කොට එලිය බැලූ ඇය දුටුවේ පොල් ගස් වල පැහැදිලි සෙවනැලි ඇදුනු හුදකලා පොල් වත්තයි  ඇත්ත ලෝකයේ තාම වෙලාව සවස දෙක පසු වී නැති බවද එකෙනෙහිම ඇය වටහා ගත්තාය.
ඒ විරාමය අතරතුර අවදි වූ ඔහු
”ඇයි තනියම ඉන්නේ? , එන්න මම ලඟට” 
කියමින් ඇය ඔහු කරා ඇද ගත්තේය
සැබවින්ම ඇය ඒ ඇරයුමට අශා කලාය, මෙතෙක් කල් බොහෝ දෙනා දහස් වර ඇගෙන් ඇසුව ඒ එකම පැනයට  ඔහු  අලූත් කොටසක් ඒකතු කර තිබීම ඇයගේ සතුටට හේතු විය.

ලැගුම් හලේ සිට බස් පොලට යන අපසු ගමන ත‍්‍රී වීල් එකක් නැතිව  පයින්ම යාමට ඔවුහු කතිකා කර ගත්හ. මුලින්ම ඔහුත් ඊට ටිකකට පසු ඇයත් ලෙස වාර දෙකකට  ලැගුම් හලෙන් ඒ කුඩා පාරට පිවිසුනු ඔවුහු මද දුරක් ගොස් එක යුවලක් මෙන් කතා බහ කරමින් ගමන් ග්ත්තේ පුර්ව සුදානමකින් තොරවමයි.

”ගං ගොඬේ උනාට අපි ඉන්න හරියත් මේ වගේ තමයි  පර්චස් තිහ හතලිහේ පොඩි ඉඩම්, මහගෙදර වත්තේ කෑල්ලක් වෙන් කරගෙන් මාත් ගෙයක් හැදුවෙ මහ ගෙදර මල්ලිට දෙන්න  ඕනි නිසා. කාමර කැලි දෙකයි මැද සාලෙයි කුස්සියයි හදලා වහලක් ගහන්නේ නැතිව ස්ලැබ් එකක් දැම්ම, කවදා හරි උඩ තට්ටුවක්  හදා ගන්න, එත් තාම කපරාදු ගහල වැඩ ඉවර කර ගන්න පුළුවන් උනේ බුදියගන්න කාමරේ විතරයි. පොඩි දුව මල්වර වෙන්න කලින්වත් කොහොමහරි යට කෑල්ල ඉවරයක් කරගන්න තමයි මම ට‍්‍රයි එක දෙන්නේ ”

”අපේ පැත්තෙනම් තියෙන්නේ ටිකක් ලොකු  ඉඩම්, මොකද එවායේ තියෙන තේ පොල් ගම්මිරිස් වගේ ඒවයින් තමා ගොඩක් අය ජීවත් වෙන්නේ අපේ වත්තෙත් පොල් පුවක් ගම්මිරිස් පිරිලා අම්මනම් කියන්නේ අපේ වත්තට හරියට ඉර එලියක් තියා හුලගක්වත් හමන්නේ නෑ කියලා. ඒ මදිවට අපේ ගෙදෙට්ට බස් පාරෙන් හැරිල අතුරු පාරක් දිගේ ඉඩම් දෙක තුනක් පහු කරන් යන්නත්  ඕනි මුලින්ම තියෙන අක්කර දෙක තුනක වත්ත ඒ පැත්තෙ පරන පරම්පරා ගෙදරක් එකෙ හිටපු වයසක දෙන්න දෙමහල්ලො මැරිල දැන් ටිකක් කල් දරුවො ඔක්කොම ලොකු ලොකු තැන් වල ගමෙන් පිට ඒත් මහගෙදර කාටවත් ලියල තිබිලා නැ දැන් දරුවො නඩු කියනවලූ අයිතිය ගන්න ඉඩන් නඩු ලෙසියෙන් ඉවර වෙන එකක්යැ කාලයක් තිස්සේ ගේ දොර කැලැ වැවිලා පොල් ගස් පුවක් ගස් වල පවා ලෝකපාලූ වැල් වැවිලා වැල් ගොල්ලෑව ,මූසලයි  ඒ හරියෙ ඉන්න කෙනෙක් මිසක් පිට කෙනෙක්ට හිතෙන්නෙ නෑ එතින් එහා මිනිස්සු ඉන්නවද ගෙවල් තියනවද කියලවත්”
ඔවුහු බස් පොලට එනතෙක් කතා කර කර අවේ එවැනි දේවල්ය.
........................................................................................................................

ජංගම දුරකථනය අධාරයෙන් ඔහු රූපගත කෙරූ කුඩා රූප පෙල නොවන්නට ඒ සිදුවීම එතනින් නිමාවන්නට තිබිනි. ඔහු ඒ දගකාර කම කර තිබුනේ සැබැවින්ම ඔහුගේ විනෝදය පිනිස බව  ඕනි දෙවොලක ගොස් සහතික කර කීමට ඔහුට හැකියාව තිබිනි, තම දරුවන්ගේ හා සමීපතයන්ගේ විවිධාකාර ඉරියව් රූපගත කර නැරබීම වරදක් නොවන සේ තමන් පමනක් රස විදිනවනවනම් මෙයත් වරදක් නොවන බව කියන මතයකටද ඔහු එලඹිලා හිටියා. සමහර දවස්වල ඔහුම මේ රූපාවලිය රහසේම නැරඹුවා මිස කිසි කෙනෙකුට ඒ බව එතෙක් පැවසුවේවත් නෑ. තම සගයන් සමග කන බොන වෙලාවකට  ”මමත් බඩුවක් ගැහුවා මචාං” කියා  සියලූ දේ නම් ගම් මනස්කල්පිත කර පැවසුවා මිස කිසි කෙනෙකුට එහෙම දෙයක් තිබෙන බව ඇගව්වෙවත් නෑ. අනික ඔහු ජංගම දුරකතනය ඒ කාමරයේ කුඩා කන්නාඩි මේසය මත තබා එය රූපගත කල නිසා සම්බෝගය අතරතුර උපත්පාලන කොපුව ගැනීමට ඒ දෙසට නැඹුරුවීමෙන් ඔහුගේ මුහුනද එක් තැනක දර්ශනය වෙනවා. ඉතින් මෙය ප‍්‍රසිද්ධ කිරීමට ඔහුට කිසිසේත් උවමනාවක් තිබී නෑ. 
එහෙත් දවසක් බස් රථයක් තුල අතපසු වීමෙන් සිය ජංගම දුරකතනය නාදුනන පුද්ගලෙකු අතට පත් වීමෙන් සියල්ල වෙනස් උනා. ඒ පුද්ගලයා මෙය ලග පාත අයට බෙදා හැරීම අන්තර්ජාලය දක්වා පැතිරීම දකවා දුර දිග ගියා. මේසය මත තිබූ ඇයගේ කාර්ය්‍යාලිය අත් බෑගය අඩු පඩු ඒ නිශචල කැමරා කොනයේ මුලූ සිදුවීම පුරාම රැුදී තිබුන නිසා මෙය”ඔෆිස් අක්කා” නමින් නම් කර ප‍්‍රසිද්ධ කර තිබුනා.

Monday, April 3, 2017

මා දුටු ඒ අන්ධ ගායිකාව - රංජනී මල්ලිකා

මේක උනේ පසුගිය දා (2015) අවසන් උන ගංගාරාම වෙසක් කලාපෙදි, මතක හැටියට අන්තිම දවසට කලින් දා. මම වෙසක් කලාපේ ඇවිදන් යනකොට බෙරේ වැවේ එහා කෙලවරට වෙන්න වැව මැද හදපු වේදිකාවක සංගීත වැඩ සටහනක් පැවැත්වෙමින් තිබුනා, බැලුවම ඒක ටවර් හෝල් පදනමෙන් කරන එකේ ශිල්පීන් සහභාගී වන සංගීතයක්.

වැව මැද හදල තිබ්බ සෘජුකෝනාශ්‍රාකාර වේදිකාව වටේට නෙලුම් පෙති වලින් හැඩ කරල තිබ්බ, වේදිකවෙ ගල් කනු අනුරූ හතරක් තිබ්බ, මම එතනට යනකොට කුසුම් පෙරේරා සින්දු කියල ඉවර උනා විතරයි, ඊට පස්සෙ සින්දු කිව්වෙ චන්ද්‍රානි  ගුණවර්ධණ, මමත් වේදිකාවට බහින පඩිපෙල ලග වාඩිවෙල සින්දු අහන්න පටන් ගත්ත, මම ලගින්ම වාඩි වෙල හිටියෙ අම්මෙකුයි තාත්තෙකුයි දුවෙකුයි කියන්න පුලුවන් තුන් දෙනෙක්, අම්ම රෙදි හැට්ට ඇදන් හිටියෙ දුවත් මැදි වියේ කෙනෙක්, මම හිතුව ස්තිරෙටම වෙසක් බලන්න ආව කට්ටියක් කියල.

ඊට පස්සෙ සින්දු කිව්වෙ කුමාරි පෙරේරා, හැමෝම සුදු සාරි ඇදල හිටියට ඒ හැම එකකම දිලිසෙන බෝඩරයක් හරි තිබ්බ, ඕනිනම් මගුල් ගෙදරකට උනත් ඒ ගමන්ම යන්න පුලුවන් මට්ටමේ.

ත්‍යාගා එන් එඩ්වඩ් වගේ අය වැව් ඉවුරෙ ශබ්ද පරිපාලකටත් එක්ක හදල තිබ්බ තාවකාලික මඩුවෙ යකඩ පුටුවල වාඩිවෙලා හිටියෙ තමන්ගෙ වාරය එනකන්, අනුලා බුලත්සින්හල සින්දු කියනකොට අර මම කිව්ව අම්ම “අනුලා බුලත්සිංහල, මාලිනී බුලත්සිංහල, සන්ධ්‍යා බුලත්සිංහල සෙරොමල්ල අක්කල නංගිලා" කියල එයගෙ දුවට කිව්ව, ඉතින් මම හිතුව වෙසක් බලන්න ආපු කට්ටියක් කියන කතාව තහවුරු උනා.

එත් වේදිකාව සදුන් විජෙසිරිට බාර දෙනකොටම සංවිධායක මන්ඩලේ කෙනෙක් යැයි කිවහැකි කෙනෙක් ඇවිල්ල අර උදවියට කිව්ව දැන් ඉස්සරහට ඇවිල්ල ඉන්න කියල, වයසක අම්මත් දුවගෙ වාරුවෙන් ඉස්සරහට ගිහින් හිට ගත්ත, එතකොට තමා තෙරුනේ ඒ ටවර්හෝල් ගායිකාවක් කියල, ඔලුවෙ ලොකු මලක් ගහල හිටිය, ලොකු ඇට මාලයක් දාලා බතික් ලුන්ගියක් ඇදලා. 

සදුන් විජෙසිරිගෙ ගායනයෙන් පසුව නිවේදකය උපතින්ම දෘශ්‍ය ආභාධිත රංජනී මල්ලිකා ටවර්හෝල් ගායිකාවට වේදිකාවට ආරාධනා කරා, සහයෝගයට හය්යෙන් අත්පුඩි ගහන්න කිව්ව, ඉතින් අපි අත්පුඩි ගැහැව්වෙ වෙන අයට වඩා එතකොටයි මම දැන ගත්තේ දෘශ්‍ය ආභාධිතයි කියලත්. 

තමන්ගෙ නම කියනකොට ඒ ගායිකාව වේදිකාව දෙසට පියවර තියන්න පටන් ගත්තෙ මහත් අභිමානයෙන් ඒ වගෙම මුලින්ම කිව්ව නන්දා මාලිනිගෙ බුද්ධානු භාවේන කියන ගීතය මරු එකට කිව්ව, එක හරියට රියැලිටි වැඩසටහන්වල විනිශ්යකාරයො කියන විදිහට තමන්ගෙම කටහඩකින් කිව්වෙ, මරු එකට කියනව බන් කියල මගෙ ලග හිටිය කොල්ල උගෙ යාලුවට කිව්ව, එක ඉවර වෙල ලොකු අත්පුඩි සද්දෙකට පස්සෙ ඊලග සින්දුව කිව්ව, ඒ ඉන්ද්‍රානි සේනාරත්නගෙ “සිරිමා බෝ මුල වජිරාසන මත බෝසත් වැඩ වෙසෙනා” කියන ගීතය, ඒ සින්දුවත් කලින් අහල තිබ්බට මගේ මතකය අලුත් කලා, "utube" එකේ ගහල ඒ සින්දුව හොයන තරමටම. 

https://youtu.be/hdBFeCkKlWc  


කොහොමින් කොහොමහරි එදා සින්දු කිව්ව අයගෙන් වඩාත්ම ආදරයට පාත්‍ර උනේ ඒ රංජනී මල්ලිකා කියන ගායිකාව.

සින්දු කියල ඉවර උනාම වැව් ඉව්රෙ තිබ්බ මඩුවෙ යකඩ පුටුවෙ වාඩි වෙන්න එතුමියට ලැබුනා සුලු වෙලාවකට, ඊට පස්සේ නාම ලේඛනයක හරියක් දාල ලියුම් කවරය අතට දුන්න , පස්සෙ පැත්තක තිබ්බ බත් පැකැට්   එකකුයි වතුර බෝතලයකුයි ඇරගෙන ගෙදර අයත් එක්ක එතනින් පිටත් උනා. 

මැනිකේ අත්තනයක වගේ අය වේදිකාවට අවෙ පැත්තක අටවල තිබ්බ නෛපත්‍යාගාරයක් වගෙ තැනක ඉදල රජ ඇදුම් ඇදගෙන, අනෙක් අය වාරය එනකන් අර මඩුවෙ යකඩ පුටුවෙ හරි හිටිය, ඇදුම් පැලදුම් වලින් විතරක් නෙමේ එතන වැඩපිලිවෙලෙනුත් ඒ ගායිකාවට අඩු සැලකිලි ලැබුනාදෝ කියල මට හිතුන, මට මතක විදිහට ජනපති ප්‍රේමදාස මහත්තයගෙ කලේ "මාවතේ අපි" වගේ නමක් තියන වැඩසටහනක් රූපවාහිනියේ ගියා පාරෙ බස් වල සින්දු කියන අය හදුන්වල දෙන, එකෙ ජනප්‍රිය  උන අය ටවර් හොල් එකට ගත්ත වගේ මතකයකුත් තියනව, සමහර විට මේ ඒ ගායිකාවක වෙන්න පුලුවන්, ඒක නිසා අනෙක් අයගෙ සලකන විදිහ වෙනස් උනාද මන්ද.

කොහොමහරි යලි කවදාවත්ම හැබැහින් හෝ ජනමාධ්‍යකින් දකින්නට විදින්නට නොලැබෙයයි කිව හැකි මා දුටු ඒ අන්ධ ගායිකාවට, ඇගේ මියුරු හඩට උපහාරයකි මේ සටහන.

Sunday, March 19, 2017

නවතින්න,ඔව් නවතින්න- "සුලඟ ගිනි අරන්"

සිනමාව කියන්නේ චලන චිත්‍රය කියල මුල්කාලීනව හැදින්නුවේ. එහෙම බැලුවම සිනමාවෙදි චලනය වෙන්න ඕනි රූපයද? නලු නිලියොද? එහෙම නැත්තන් බලන  ප්‍රෙක්ෂක අපිද? කියල අලුතින් හිතන්න පෙලභෙන සිනමා නිර්මානයක් තමයි විමුක්ති ජයසුන්දරගේ "සුලඟ ගිනි අරන්"(Dark in the white light) කියන්නේ.

මරනය කියන්නේ මොකද්ද කියන කුතුහලයක් එක්ක වැඩුනු වෛද්‍ය සිසුවෙකු සියල්ල අතහැර වනගත පැවිදි දිවියට  ඇතුලත්වීමත්,එය එසේ සිදු නොවුනානම් සිදුවියහැකියයි සිතියහැකි ලෙස  ප්‍රක්ෂේපනය කල සිදුවීම් පෙලකුත් මේ චිත්‍රපටියට පාදක වෙනව.

වනගත පැවිදි දිවිය තුලින් අදාල චරිතය කරන්නේ එක්තරා විදිහකට නැවතීමකට,  එලභි සිහියෙන් යුතුව ජීවිතය දිහා බලාඉන්න එක. එහෙත් නොනැවතුන හැල්මේ දුවන මිනිසුන් ඊට ප්‍රතිපක්ෂ සිදුවීම් පෙල තුල නිරූපනය වෙනව. එකිනෙකා ගොදුරු කරගනිමින් නිරන්තර අරගලයක යෙදෙන චරිත අවසානයේ ජීවිතය අවුල් වියවුල් කරගන්නව. මේ විශම චක්‍රය ගැන සවිඥානික චරිත වන දොස්තරත්, වකුගඩු ජාවාරම්කරුත් එම ජවාරමට හවුල් වන ගැහැනියත් එය එසේ නොවී  හුදෙක් ජීවන අරගලය නිසා එහි පැටලුනු දොස්තරගේ රියදුරුත් මානසික ආභාධයකින් පෙලෙන තරුනියත් අවසානයේ එකම ඉරනමකට ගොදුරුවෙනව. මාස තුනකින් ගෙදර නොගිය රියදුරුගේ දුක කියන්න ඔහුට හැකිවෙනෙනේ සිය හාම්පුතා සිහිසුන්ව වැතිරිලා ඉන්න වෙලාවක, කුඩා ප්‍රතිකර්මයකින් යලි යතා තත්වයට එලභියහැකි යයි අනුමාන කල හැකි මානසික ආභාධිත යුවතිය පිලිබද විමසීමට කිසිවෙකුත් නෑ,ඇයගේ වකුගඩුව විනා ඇය ගේ ජීවිතය වටිනාකමක් දකින කිසි කෙනෙක් නෑ.

මේ සිදුවීම් පෙල සිනමාත්මකව ඉදිරිපත් කිරීමේදී සුවිශේශිත සිනමා නිර්මානයක් විදිහට ගොඩනගමින් අමුතු  ආඛ්‍යානයකට සිනමාකරු එලභෙනවා. අතිශය නිහඩ නැවතුනු,නිකන් ඔහේ බලා ඉන්නවා වගේ පේන තැනක නිශ්චලව කැමරාව දරාගෙන සිටිමට අධ්‍යක්ෂකවරයා තීරනය කරනවා. මේ නිශ්චල නැවතුම් ලක්ෂය චිත්‍රපටිය තුලට පිවිසිමට තියෙන එකම ද්වාරය හිඩැස කියල මට හිතෙනව.

නූතනව කුඩා සිදුවීමක් උවත් උඩින්,බිමින්,වතුරෙන් යතුරු හිලෙන් ගිහිල්ල රූපගත කිරීම විලාසිතාවක්. එහෙව් කාලෙක සුප්‍රසිද්ධ කාන් උලෙලෙදි  රන් සම්මානය දිනපුඅවශ්‍ය ශිල්පීය දැනුම ඔනිවටත් වැඩිය තිබිය හැකි යැයි සිතෙන  අධ්‍යක්ෂකවරයෙක්  මෙහෙම නැවතීම විශ්මය ගෙන දෙන්නක්. ඒමතුද නොව එය නිර්මානයේ ප්‍රධාන පිවිසුම් දොරද වෙන එක නැවුම් අකෘතියක්. 

අනික නිර්මානකරුවා නැවතුම් ලක්ෂය හොයාගන්නේ ඉතාමත් ශූර විදිහකට, එය චිත්‍රශිල්පියෙකුගේ කලාත්මක දැක්මෙන් පරිපුර්නවද, රහස්පරීක්ශකයෙකුගේ උකුසු ඇස බදුව සියලු දේ විනිවිදව දකිමින්ද, වාස්තු විධ්‍යඥයෙක් බදුව අදාල අවකාශය පුර්නව ග්‍රහනය කරගනිමින්දමුනිවරයෙකුගේ බදු නුවුනු උපේක්ෂාවෙන් යුතු බැල්මෙන්ද පිහිටුවනව.එය නිශ්චල නිහඩ යුගයේ සිනමාවෙන් වෙන් වන්නේ ඒ දැක්මත් එක්ක කියල මට හිතෙනව. චලනය වන හිරු එලිය වලාකුලු,සෙවනැලි මේ රූපමත දහසක් සිතුවිලි පින්තාරු කරනව . සවිස්තරයන් වලට නොයවන රූප තුල කිමිදෙමින් පරිකල්පනයෙන් ප්‍රෙක්ෂක මනස අවදි කරන්නට නිදහස ලැබීමද මම දකින විශේෂත්වයක්.

චිත්‍රපටිය අවසාන දසුනෙදි  සියලු සිදුවීම් සමාජයේ පවතින මිත්‍යා විශ්වාශද කැටිව හුදු කතාන්දරයක් වෙන හැටි නිරූපනය වෙනව, කතාන්දයක් විදීමට රුචි ප්‍රෙක්ෂක මනස නිවැරදිව හදුනාගන්නා නිර්මානකරු කතාන්දයකින් අත්මිදී සිදුවීම් වල කිමිදීමටඒ මොහොත තුල විදීම, කාතාන්දරයක් තුල සත්‍ය ඝනීභවනය වනු මිසක එහි සැබෑ ජීවය  නොරදන බවද  සියුම්ව ඉගි කරනව.

සියලු දේවලට පලමුව නවතින්න,ඔව් නවතින්න, එය දහස්වර වර නැගෙනව,  හුදු වචනාර්ථ වලට සිමා නොවූ නැවතීමක් ඒක,නැවතීමකින් තවත් නැවතීමක්,එකෙන් තවත් එකක් ආදීවශයෙන් නැවතීම් දාමයක් පොත්තෙන් පොත්ත ගැලවෙනව වගේ නිදහස් වීමක් නවතින්න නවතින්න නැවතීමම තමා නිවන , නිශ්චලව නිහඩව නැවතිම නවතිනව කියන්නෙත් ගමනක්, ඒ ගමන කියන්නෙත් නැවතිමක්.  මෙවැනි සිතුවිලි ලොකයට අවදිවීමකට මේ රූපාවලිය දිශානත කිරීමකට නිර්මානකරු අවසානයේ සමත් වෙනව එක තමයි මගේ සිනමාත්මක උත්කෘෂ්ට අතිවිදීම .

නවතින්න නවතින්න කිව්වම අපිට මතක් වෙන්නේ මීට අවුරුදු දහස් ගනනකට කලින් මිහිදු හිමියන් තිස්ස.තිස්ස නවතින්න නවතින්න කියන එක.එක දැන් හුදු කතාන්දරයක් විතරයි.ඊට අවුරුදු දහස් ගානකට පස්සේ සිනමාකරුවෙක් කැමරාවක් තියාගෙන අපිට නවතින්න කියනවා,එහෙම බැලුවමමේ එලභිලා තියෙන්නේ එදා උදාවූ ස්වර්නමය අවස්ථාවේ නුතන පුනරාගමනයද?

Friday, March 10, 2017

වීරයන් අහිමි සමාජයක සතුරන්ද මරා දමන " බොරදිය පොකුණ"






























විමුක්තියක් පේනතෙක් මානෙක නැති අද වගේ සමාජයක මිනිස්සු තමන් විදින දුක පීඩනය කොහේ හරි ඉන්න සතුරෙකුට මාට්ටු කරලා ඌට පලිගහල හිත හදාගන්න එක ජීවන විලාසිතාව වෙලා, එහෙව් මිනිසුන්ගේ අඪ්‍යාත්මය බොරදිය පොකුන වගේ නිර්මානයක් ඉදිරියේ මේ තරම් සසල වෙන්නේ ඇයි, මේ තරම් බොර වෙන්නේ ඇයි?

ඉතා පැහැදිලිව මේ නිර්මානය ඔස්සේ මිනිසාගේ පරම ගැලවුම්කාර සතුරව තමන් වගේම මිනිහෙක් කරල තමන්ගෙම එකෙක් කරලාඅභිමුක කරලා කට උත්තර නැති කරන හින්ද ඉතින් ඊට පස්සේ අපි කාටද පලි ගහන්නේ?වෛර කරන්නේ? කොහොමද හිත හදා ගන්නේ?
චිත්‍රපටියේ පලමු අර්ධය ගෝතමී හෙවත් ආරියලතගේ හොද නොහොද මුසුවූ ජීවිතය මතින් සතුරෙක් බිහිකරදෙන නිර්මානකරුවාඅ දෙවෙනි අර්ධය තුල යම්තාක් දුරට සතුරාගේ පැත්ත ගන්නවා, පලමුව ගෝතමි නොයෙක දුක්කදොනස්සයන්ට ලක් කරවන නිර්මානකරු දෙවන අර්ධයේදී ඩෙස්මන් නම් පිරිමියෙකුගේ සෙවනේ විඩානිවන්නට සලසමින් විපුල ඇතුලු පාත්‍රවර්ගයෝ මහත් වූ ජීවිත ව්‍යසනයකට ඇද දමයි.(අද අහිමිවන දේ යලි- හෙට දෙපා මුල රැදෙයි, මහරජ ගැමුනු චිත්‍රපටියේ ගීතයක් ) විපුලගේ ජනේලය ලග බැගෑපත්වන ගෝතමීට දෙවෙනි අර්ධයේදී තමගේ නිවසේම දොර ලග විපුල රස්තියදුකරන තරමට අධ්‍යක්ශකවරයා (අ )කාරුනික වන නමුදු එය ඇසට ඇස ලෙයට ලෙය දක්වා පලිගැනීමකට ලඝු නොකරන්නට වගබලා ගනී. එනඉයින් මෙය හුදු පුද්ගල සටනකකට වඩා පුලුල් තැනකට ඔසවා තබන්නට දරන අරමුන අනගිභවනීයයි, ඉතින් මේ ජීවිත අර්බුදයට වගකිය යුත්ත්තෝ කවුරුන්ද, කිමෙක් නම් මේ දිවි විත විශ විතක් කලහුද? සමස්තය අප තුල නගන පැනය එයයි. 

සමාජ අධිපති මතවාදයට අනුව දෙකයි පනහේ ගාර්මන්ට් කෙල්ලො තුන්දෙනෙක් ලව්වා මේ වැඩේ කරන්න අධ්‍යක්ශකවරයා ගොතන වියමන අති සරල ඔලුවෙ කැක්කුම හැදෙන රූපවලි වලින් තොර වීම විශිශ්ට ප්‍රයත්නයක්.අරියලතාගේ කරාඹු දෙක, පිටිපස්සෙන් පටි ගැටගහන ගවුම් විලාසිතා, හමුදා සෙබලෙකු වන විපුල කලිසම අදින විදිහ, කමිසේ අත නවන විදිහ, ඇතුලු සියුම් අතිවිශේශ සවිස්තරයන් ඔස්සේ සරල රූපරමු පුරවාලමින් ගෙතෙන රූපාවලිය හදවතේ ගැබුරුම තැනට ආමන්ත්‍රනය කර චරිත ඉපදෙනව,ගෝතමී මනමාලියක් ලෙස කොන්ඩෙ ලෙන්සුවකින් ගැටගහගෙන කට්ලට් බැදීම වැනි සියුම් හැසිරීම් තුලින් වචනවලින් කිවනොහැකි චරිත ලක්ශන මතුකරමින් චරිත ජීවමාන කරනව, එවන් විශිශ්ට නිරීක්ශනයන් නිර්ව්‍යජ කලකරුවෙකුගේ හැඩය උද්දීපනය කරනව, 
එපනකද නොව සියුම් අවස්තා සම්බන්දය මනා ස්න්යමයකින් ගොඩනගීන මෙහි ඇති අනෙක් සුවිශේසත්වයක්, උදාහනයක් ලෙස ගෝතමීගේ පිඩිත ජීවිතයේ උච්චතම අවස්ථාව වන විපුල යලි මන්ගලා සොය එන දින බොඩිමේ සිදුවීම් පෙල අමතක නොවන සුලු සිනමාත්මක අවස්ථාවකි.
චිත්‍රපටිය තුල සන්කෙත බාවිතය පිලිබද යමක් කියන්නට තරම් සිනමාත්මක දැනුමක් නොතිබුනත් යම් යම් අවස්ථා වල පසුතලයෙහි ඓන්දිරියව බැදී එන සන්කේතාත්මක ප්‍රකාශනය කුළුගැන්වීමට උත්සුක උවානම් විපුල ඵලනෙලගැනීමට ඉඩ තිබිනි., උදාහරනයක් ලෙස ගෝතමී සහ විපුල කලපුවක් අද්දර වැනි තැනක මුන ගැසීමට සැලස්වීම එවන් රූපමය සත්කාරයකි, 
පසෙකින් කුනු ඇලක් කලපුව මතුවේ උරුම නියත මරනය සොයා පැමිනෙයි, ඒ හා සමාන්තරව ගමන් ගන්නා පටු පාරටද අවසානය උරුම උවත් යලි ඒ මග ඔස්සේ ආපසු ගොස් අලුත් මාවතක් සොයා ගත හැක, එහෙත් ඇලකට ආපසු ගමන් හිමි නැත , අනෙක් පස පුරා නිහඩ ගැඹුරු කලපුදිය සෙලවෙයි, එහෙත් ඒ කරා ලගාවිය නොහැක්කේ කටුකබ්ම්බි වලින් ඒ ගමන වලකන බැවිනි, ලොවට හොරා ජීවිතේ පිලිකන්නක සිදුවූ එක්තරා කතාවක අවේගශීලී අවසාන ජවනිකාවට මෙතරම් සුදුසු පසුතලයක් වෙන කොහිවෙද?

චිත්‍රපටිය ආරභයේදී පාසල් නාට්‍යක අවශේශ චරිතයක් හිමි වී දුක් වන ආරියලතාට පාසල් ගුරුවරිය පවසන්නේ සිදුහතුන්ට කිරි මව් වූ මහා ප්‍රජාපතී ගෝතමී යනු උතුම් කාන්තා චරිතයක් බවයි එහෙත් ඒ චරිතය මොහොතකට කලින් ගරු සබාව මැද පිරිනොනැමුනේ ඇයිද? යන්න ගුරුවරියගෙන් ඇසීමට අරියලතා කුඩා වැඩිය. එහෙත් අධ්‍යක්ශකවරයෙක් ලෙස සත්‍යජිත් කැත - කළු පීඩිත අවවරප්‍රසදිත චරිතයක් බන්දෙසියේඅ තබා මහසබා මැද පිලිගන්වන්නට තරම් නිර්බීත වෙයි, එනයින්ද නොනැනවති ඒ චරිතය හුදු අනුකම්පාව ජනනය කරන අනේ අපොයි කියන චරිතයක් නොකොට විවරනය කරයි, ඒ අර්ථයෙන්ද සත්‍යජිත් සිනමාව තුල මහත් මෙහෙවරක නියැලෙයි

සමස්තය තුල ගොඩනගන ජීවිත අර්බුදයට එනම් මේ ජීවිතය නම් බොරදිය පොකුණ පාදාගන්නට විසදුම් දෙකක් ඇතිබව මේ චිත්‍රපටිය සන් කරයි, එකක් නම් සැබෑ ආර්තික සමාජීය සන්ස්කෘතික වෙනසකි, අනෙක නම් බුදු දහම ආශ්‍රිත යම් විමුක්ති මර්ගයක්ද ඇති බවයි, එහෙත් සත්‍යජිත් කෘතහස්ත කලාකරුවෙකු ලෙස ඉන් එකදු මාර්ගයක් වෙත හෝ කොල එලි නොදල්වයි, එයද අපි අපිට් තම තම නැන ලෙස සොයා පාදා ගන්නට ඉඩ දෙයි.

මම මේ චිත්‍රපටිය සත් වසක් පමා වීම ගැන විටෙක සතුටු වෙමි, විටෙක දුක් වෙමි, මේ චිත්‍රපටිය කලට වෙලාවට ප්‍රදර්ශනය කලා නම් මේ තරම් සසලවීමක් සිදූවන්නට ඉඩ තිබිනි ඒ මේ තරම් සතුරන් එදා නොසිටිය බැවිනි, එහෙත් එය සිදූවානම් සත්‍යජිත් තවත් චිත්‍රපටි අඩුගානෙ තුනක්වත් නිර්මානය කරනු ඇතැයි සිතා දුක් වෙමි. එහෙත් සත්‍යජිත් පලමු චිත්‍රරපටියෙන්ම චිත්‍රපටි දහයක අඩුව පුරවා ඇති නිසා දුක් වීමටද හෙතුවක් නැත

Monday, March 6, 2017

කුඩා දිවයින



මේ කුඩා දිවයින
කෙතරම් කුඩාද යත්
කෙනෙක් පහසුවෙන් යලිත් මුනගැහෙනු ඇති මෙන්ම
කෙනෙක් පහසුවෙන් යලිත් මුන නොගැසෙන තරමට
ඉතාමත්  කුඩා ඉඩකින් නිර්මිතය

Saturday, March 4, 2017

සොවකින් මෙනි ඇය



අතීතය නම් මතක සිතියමෙහි
වඩා තෙතමනැති මිටියාවත් 
වහා ඇවිලෙනසුලු ගිරි දුර්ග
පහසුවෙන් ලගාවියහැකිමෙන්
සලකුනුකර
ඈ රැස්කරා සිහිවටන 
ළොකු මල්ලක 

පසල් නිල ඇදුම් රිබන් පට
අත් කකුල් අඩු බෝනිකි කදක් 
පෙම් පත්ද මල් මල් ලේන්සුද
විසිතුරු කොටහලු මොගුල් ගවුමද
මේ කුඩා හරස්කඩකි එම මල්ලෙහි

කිසිදාක යලි තිබුනු විදිහට නොඋපදින
ඉතා කුඩා දෙවල්ය ඒ 
මරුනු මතකෙට පාර විතරක් පෙන්වන

එහෙත් කුඩා සොවකින් මෙනි ඇය
නිකමටවත් හැරී නොබැලුව එක ගැන ඔහු කිසිදින

වඩා වටිනා මතක රැස් කරන හැටි
එවන් මතකෙට යලි ගොඩවෙන්න 
නොමැරුනු දෙයක් ඕනි නැති හැටි
සොයා පාදා ගැනුමට
ඇගේම මතක මල්ල 
හොදම කමටහන බව
ඇය තාම දන්නෙත් නැතුව ඇති



Sunday, February 26, 2017

මුසැන්ඩාස්



No automatic alt text available.

"කෝ අම්මේ මෙතන තිබ්බ මුසැන්ඩාස් ගහ...."

මල්කාන්ති එහෙම කෑගැවෙ විදුලියක් කෙටුව වගෙ හිතට දැනුන හැගීමත් එක්කමයි
මිදුල රැහැ රැහැ හිටපු මල්කාන්තිගෙ උදලු පාරෙන් කැප්ච්චි තනකොල, මුල් පසුත් එක්ක කලවම් වෙල ගොඩගැහෙන්හේ පරන මතකයන් ගොඩ ගැහෙන්න ගත්තා, කදු ගැහෙන්න ගත්ත..
………………………………………………………………………………………………………
ඒ කොහෙන්දෝ ආව මුසැන්ඩාස් පිස්සුවක්, යාය පුරාම හැම ගැනියෙක්ම කෙල්ලෙක්ම මුසැන්ඩාස් වවන්න ගත්ත, කොහෙන් කොතනින් කොයිවිදිහකට ආපු විලසිතාවක්ද කියල කවුරුවත් දැනන් හිටියෙ නැති උනාට හැමෝම තැබිලි, සුදු ,රොස මුසැන්ඩාස් වැව්ව. ගෙවල් ගානේ කුඹුරෙ කඩපොලේ කයිවාරු ගහන වැඩ කරන හැම වෙලාවෙදිත් ගෑනු කතා කරේම මුසැන්ඩාස් ගැන, එවා හිටවන හැටි, දලු දාන හැටි මල් පිපෙන හැටි ගැන, කොටින්ම ඒ වෙනකොට මිදුලෙ මුසැන්ඩාස් ගහක් නැත්තන් එක ගෙයක් නෙමේ කියල හිතෙන තත්වෙට තත්වය දරුනු වෙල තිබ්බෙ

එත් ගොඩක් තැන්වල තිබ්බෙ තැබිලි පාට ඒව විතරයි, සුදු පාටට ගොඩක් අය අකමැති නිසා තිබ්බෙ නෑ, ඇරත් එවා රත්නපුරා පැත්තේ තේ වතු රබර් වතු වල හැදෙන වල් ගහක් වෙච්ච මුස්සැන්ද ගස් වගේම හින්ද කව්රුවත් වැඩිය ගනන් ගත්තේ නෑ. රෝස පාට එවා හොයගන්න තිබ්බෙම නෑ එහෙන් මෙහෙන් සමහරු දැකල තිබ්බට කා ගාවවත් තිබ්බේම නෑ හැමොගෙම හිත් වල ඊලගට හිටවන්න තිබ්බෙ රෝසපාට මුසැන්ඩාස්..

මල්කාන්තිගෙ හිතෙත් අනෙක් හැමොටත් වැඩියෙන් රෝස පාට මුසැන්ඩාස් මුල් බැහැල තිබ්බ, ඒ වෙනකොට මල්කාන්ති හිටියෙ දහයෙ පන්තියේ රෝස පාට සාරියක් ඇදලා රොස පාට ක්යුටෙක්ස් ගාලා රෝස පාට සපත්තු දාල රෝස පාට බෑග් එකක් අරන් යන විදිහේ හීන දකිමින්, ඉතින් රෝස පාට මුසැන්ඩස් කියන්නෙ ඒ හීනෙ ඉතිරි කෑල්ල වගේ.

මල්කාන්ති ඉස්කොලෙදි පාරෙදි දන්න කියන හැම කෙල්ලටම කියල තිබ්බේ රෝස පාට මුසැන්ඩාස් ගැන ආරචියක් අවොත් කියන්න කියල.
" අර එහා වැව පැත්තට යන පාරෙ කුසුමාවතී නැන්දලයි ගෙදර රෝස පාට මුසැන්ඩාස් තියනවලු බන්, මෙච්චර කල් කාටවත් කියන්නැතිව හොරෙන් තියාගෙන ඉදලා තියෙන්නේ ,දැන් මල් පිපිලලු බන්"
ගෙවල් ලග අශෝකා ඉස්කොලේ ගිහින් එද්දි එහෙම එහෙම කිව්වම මල්කාන්තිට ඉහුලුම් නැතිව ගියා,
මොන කුසුම නැන්දද බන්, උබ ඔය ඇත්තමද කියන්නෙ?
‘අර බන් අර රෙදි එහෙම මහන්නෙ, අර.... කොල්ලො දෙන්නෙකුත් ඉන්න ගෙදර”
අශෝකා කිව්වෙ වැලමිටෙන් මල්කාන්තිගෙ ඉනට අනින ගමන්

එදා හවසම හතරට විතර දෙන්නත් එක්කම රෝස පාට මුසැන්ඩාස් හොයන්න කතා කරගත්තා
එදා හවස කුසුමාවතී නැන්දලගෙ ගෙදර ගියාට හිටියෙ නෑ කොහෙද ගිහිල්ල, අම්ම නැති බව කියාගෙන ආපු ලොකු පුතා නාමල්ට කාරනේ කිව්වට පස්සේ අතු කැල්ලක් බොහොම අමාරුවෙන් ඉල්ලන් ආව,
ඌ මුලින්ම අම්ම කාටවත් අතු දෙන්න එපා කියල තියෙන්නෙ, අතු කැපුවම ගහ හැදෙන්න හොර වෙනව, කිය කිය ලොකූ ගාන්තාවක් කියාගෙන එනකොට අපි දෙන්නත් දන්න කියන මායම් ටික දාල කොහොමහරි අතු කෑල්ලක් දෙන තත්වෙට ගෑස් බස්ස ගත්ත,
කමිසයක්වත් අදින්නෙ නැතිව නාපු ගමන්ම වගෙ හිටිය ඒ කොල්ල කුස්සිට ගිහින්පිහියක් ගෙනැල්ල අතු කැල්ලක් කපන් ගමන් මුසැන්ඩාස් වගාව ගැන දෙශනයකුත් දුන්න.කොහොම උනත් නාමල් පිහියත් අරන් කුස්සියෙ ඉදන් එනකොට මල්කාන්තිට පෙනුනෙ හින්දි චිත්‍රපටියක වීරයෙක් වගේ, මල්කාන්තිට රෝස මුසැන්ඩාස් හොයල දෙන්න සතුරො ගනනාවක් පරාද කරල එනව වගේ, චරස් ගාල පිහිය තියල අත්ත කපන්කොට මල්කාන්ති දැක්කා වීරයෙක්ගෙ අත් ගොබ.
" නන්ගිල මෙ අතු ගිනිච්චගමන්ම මිදුලෙ ඉන්දන්නව එහෙම නෙමේ, ඉස්සෙල්ලම කවරෙකට හොද කුනුපස් පුරවල එකෙ හිටවල, හොදට උදේ හවස වතුර දදා හෙවන තැනක තියල මුල් ඇදල දලු දානකොට මිදුලෙ හිටවන්න,,
මොකද මම තමයි මේ ගහත් හැදුවෙ,,
කියල ආඩම්බරෙන් කිව්වෙ මල්කාන්තිගෙ අතු කැල්ල දෙන ගමන් අශෝකාට හොරෙන් ඇහැකුත් ගහන ගමන්මයි
එතකොට තමයි මල්කාන්ති දැක්කෙ රොස පාට හිනාව මල්කාන්ති ආසම ආස පාට

ඒ ඇවිත් කිව්ව විදිහටම රෝස මුසන්ඩාස් අත්ත හිටෙව්වෙ කවදහරි රෝසම රෝස පාට මල් බලාගෙන කිව්ව විදිහටම උදේ හවහ වතුර දැම්මේ ඒ කියපු උපදෙස් හිතින් ආයෙ ආයෙත් චිත්රපටියක් මව මව
……………………………………………………………………………………………………….එක දවසක් මල්කාන්ති හවස් යාමේ තුනට රෙඩියෝ එකේ යන හින්දි රසාන්ග ඉවර උනාට පස්සෙ පත්තරයක් අරන් එකට කොන්ඩෙ පීරන්න ගත්තේ උලුවෙ උකුනො වහල වගේ දැනුන හින්දා, ඒ වෙලවෙ ගෙදර කවුරුත්ම උන්නේ නෑ, අම්මත් වී කොටන්න ගිහින් හිටියෙ, සාලෙට වෙලා කොන්ඩෙ පීර පීර ඉන්නකොට දොරකඩ බයිසිකලයක් නවත්තන සද්දෙ ඇහිල දොරකොඩට එනකොට නාමල් ෆුට් බයිසිකලේ පොටිපොවේ කනුවට හෙත්තු කරල දොර දිහාට එමින් උන්නා.
" ආ නන්ගි කොහොමද වාසෙ දෙසේ?
මල්කාන්ති උලුවස්සේ දකුනු කදට හෙත්තුවෙලා නැවතුනා, නාමල් වම් කදට අත තියාගෙන නැවතුනා.
“හොදින් ඉන්නව අය්යා,”
“එහෙනම් එච්චරයි, අපේ මුසැන්ඩාස් ගහත් ඒ වගේම ඇති නෙ,,
නාමල් කිව්වෙ ඇහැක් පුන්චිකරල
“අයෙත් අහල, අපිට දුන්නොත් අයෙ බලන්න දෙයක් නෑ අය්ය”
මල්කාන්ති කිව්වෙ හුරතල් විදිහට
නාමල් අය්ය හිටියෙ ප්ජා ශාලාව ගාව ක්රික්ට් ගහල එන ගමන් දාඩිය පෙරාගෙන, ඇගටම ඇලිල තිබ්බ ටී ශර්ට් එක
“කෝ ගෙදර දොරේ කව්රුත්ම නැද්ද?”
නාමල් අය්ය අහුවෙ ගේ ඇතුලට එබෙන ගමන්, මල්කාන්ති නැති බව අගවන්න ඔලුව වැනුව,
“එහෙනම් හොද ලමය වගේ මට බොන්න වතුර එකක් ගේනවද?”
මල්කාන්ති ගෙදර පිටිපස්සෙ තියන කුස්සි කෑල්ලට දුවන අතරෙ කඩාගෙන හිටිය කොන්ඩෙ බොලයක් කරල ගැට ගහගත්තා, ලොකු අශොක වීදුරුවක් අරන් හොදට හෝදල මැටි කලෙන් වතුර එකක් පුරවල ගත්ත
අතින්ම ගිහින් දෙනවද ට්රේ එකේ තියගෙන යනවද කියල මල්කාන්ති දෙගිඩියවෙන් හිතනකොටම
“ඔයා මුසැන්ඩාස් වලට ගොඩා…ක් ආසද...”
නාමල් පිටිපස්සෙන් ඇවිත් උරිස්සට අතකුත් තියල.
දෙවල් සිදවෙනව ඉක්මන් වැඩිදෝ කියල මල්කාන්තිට හිතෙන්න ගත්ත
ඇරත් මුසැන්ඩාස් අත්ත පැලවෙයිද නැද්ද කියල කව්ද දන්නෙ, එක තාම මුලින් තිබ්බ කොල එක එක මැරීගෙන යන ගමන් තිබ්බෙ, දලු එයිද මුල් අදීද කියල කව්ද දන්නේ,
එත් මල්කාන්තිය වැඩිය හිතන්න බැරි උනා
නාමල්ගේ තදියම් ඇගිලි තුඩු වලින් උනුසුම් දෙතොල් වලින් මල්කාන්තිගෙ ඇග හාරවන්න වගේ උනා, ගිනි මැලේකට අල්ලපු පොල් අත්තක් වගේ රත් වෙලා මෙලෙක් උනා ,මෙතෙක් කල් තමන්වත් නොදන්න අමුතුම ගහක් ඇග ඇතුලෙ පැලවෙල ඇසිපිය ගහන වේගෙන් උස්මහත්වෙනවා වගෙ දැනුනා ගහේ මූල පද්දතිය සියුම් කෙශනාලිකා තුලට පවා පැතිරුනේ මුලු ඇගම වෙව්ලුවාලමින් ඒ ගහේ කදේ රලු තැන් මෘදු තැන් අතරින් පතර අහූනාට හරියටම ගහ මොනවගේද කොල මොන හැඩේද කියල තිතේ ඇදගන්න ඇයට බැරිඋනා තිබ්බ කලබලෙට,
එක හරියට තොරන් පොලේ මනිබඩු කඩවල ඇවිදිනව වගෙ වැඩක් උනා, කඩවල් එකක් නෑර ඇවිදල අයෙ හැරිල බැලුවම හිතෙන්නෙ එක කඩේකටවත් නොගිය වගේ අයෙත් යන්න හිතෙන ගතියක්
ගහ හරි හරියටම හැදිල වැඩිල මල් පිපෙන්න ඔන්න මෙන්න කියල තියනකොටම නාමල් ගහ ඇතෑරල දැම්මා, හැල්මේ පෝටිපොවට දුවගෙන ගිහින් බයිසිකලේට නැගලා ඌරුවම් බාගෙන යන්න ගියා
එදා පිපුනනම් පිපෙන්නෙ රෝස පාට මලක්,,,, මලකාන්ති පස්සෙ එහෙම හිතුවෙ තනියෙන්ම හිනාවෙන ගමන්
ඊට පස්සෙ කොහොමහරි මල්කාන්ති සාත්තු සප්පායම් කරල මුසැන්ඩාස් අත්ත පැලකරගත්ත, ලා කොලපාට දලු දෙක තුනක් ආවට පස්සෙ පරිස්සමට කවරෙන් එලියට ගත්ත මල් පැලේ මිදුලෙ ඉන්දුවා, තැබිලි පාට මුසැන්ඩස් ගහ තිබ්බෙ හරියටම ගෙයි දොරකඩින් වම් පැත්තේ රොස පාට පැලේ දකුනු පැත්තෙන් හිටෙව්ව, රොසයි තැබිලි මල් පිරුනු මුසැන්ඩාස් ගස් දෙකක් අතරින් ගෙට ඇතුල් වෙන්න, මලකාන්තිගෙ හිතේ සැලසුමක් තිබ්බ
ඊට පස්සෙ ගහ හොදින් හැදිල වැඩුනට මල් පිපෙන්න ලන් උනාට නාමල් අය්ය බලන්න අවෙ නෑ ගහෙ සැප දුක්, හැන්දැකරෙ බොල් ගහල ගේ ඉස්ස්සරහින් බයිසිකලෙ යනව දැක්කට ,බෙල් එකක් ගහගෙන ගියාට, ගොඩක් වෙලාවට ඒ යනකොට මල්කාන්ති මුසැන්ඩාස් ගහ ලග කඩාල කඩාල හිටියත් ඇහුවෙවත් නෑ ඒ ගැන
මල් පිපුනම මමම කියන්න ඔනැ එන්න කියල මල් බලන්න මල්කාන්ති හිතා ගත්ත
ඔහොම ඉන්නකොට ඉන්නකොට එක දවසක මල්කාන්තිගෙ ගහේ මල් පිපුනා, රෝස පාට පෙති ගොඩක් එක්ක ගහේ මුදුන් හරියට වෙන්න එක පොකුරක් පිපිල තිබ්බ,සෙනසුරාදා උදේ පන්ති යන්න උදේ දත් මදිනකොට තමා මුලින්ම මල්කාන්ති මේ සුබ දසුන දැක්කේ , පිනි වැටිලා උදේ අව්වේ දිලිසි දිලිසි තිබ්බ රොස පාට පෙති අත ගානකොට කිතියක් වගේ දැනුනා, එදා ඇග අතුලේ හැදිච්ච ගහ මද නලකට නැලවෙනව වහේ මල්කාන්තිට දැනුනෙ ඒත් එක්කම මල්කාන්ති හිතුවෙ මල් පිපිච්ච බව නාමල් අය්යට කියන්නම ඔනි කියලායි. කොහොම හරි දැන් නාමල් අය්යට කතා කරන්න හේතුවකුත් තියනව මල්කාන්තිට
හවසට බෝල ගහන්න යන වෙලවට වැට ලග ඉදන් කොහොමහරි මලේ ආරන්චිය දෙන්න මල්කාන්ති හිතාගෙන පන්ති ගියා.
කොට කොටා ආපු පනමුරේ බස් එක ඇබිලිපිටියට එනකොට දහයත් පහු වෙලා, මල්කාන්ති වීදිය දිගේ ටියුශන් පන්තියට යන්න යනකොට නාමල් අය්ය ඈතින් ඉන්නව දැක්ක,
නාමල් අය්ය හිටියෙ ටව්මේ රෙදි කඩයක් ඉස්සරහ, ඩෙනිම් කලිසමක් අදලා ඇගේ ගානටම රවුම් කර ටී ශර්ට් එකක් ඇදල පාරේ පේමන්ට් එකෙ යකඩ වැටට හෙත්තු වෙලා කඩේ දිහා බලා හිටියෙ මහපාරට පිටු පාගෙන, නාමල් අය්ය ඔරලෝසු කනුව පැත්තෙ ඉදන් මල්කාන්ති එනව දැක්කෙ නෑ. මල්කාන්ති ඒ දිහාවට යනගමන ඉක්මන් කරේ දෙවල් සිද්දවෙන්නෙ කව්රුහරි හරියට බලාගෙන ඉදලා එකිනෙකට අමුනනව වගේ කියල හිත හිත.
ඒත් මල්කාන්ති කිට්ටුවෙන්න ඉස්සෙල්ල යකඩ වැටෙන් ඈත් වෙච්ච නාමල් එකපාරටම හැරිල යන්න වගෙ හැදුව,
“නාමල් අය්යේ,,,,”
නා…..”
මල්කාන්තිට දෙපාරක් අඩගහන්න උනේ නෑ, කව්ද කෙල්ලෙක් කඩේ ඉදල ඇවිත් නාමල් අය්යගෙ අත අල්ලගත්ත,
එත් එක්කම නාමල් අය්යත් කව්ද කතා කරේ කියල පස්ස හැරිල බලල මල්කාන්තිව අදුන ගත්ත.
මල්කාන්තිට සිද්දිය තෙරුනා, එදා ඇග ඇතුලෙ උස්මහත්වෙච්ච ගහ මොහොතකින් දියවෙලා ඇකිලිලා යනව වගෙ මල්කාන්තිට දැනුන, ඒ ගහ දියවෙලා හැදිච කපොල්ලට ඇගේ තියන සේරම වතුර ටික ගලාගෙන ගිහින් වාශ්ප වෙලා යනව වගේ තොල කට වේලුනා මූනෙන් දාඩිය බේරුනා,, වචන පටලැවුන,
“අය්යෙ මල් පිපුනා”
අන්තිමට මල්කාන්තිට කියවුනේ එහෙම
“මොන මල්ද?”
කියල අර කෙල්ල නාමල් දිහා බැලුවෙ මේ මොන පිස්සු මලහොන්තුවක්ද මේ කියල කියන මූනක් හදාගෙන
“අර අය්ය දුන්න මුසැන්ඩාස් අත්ත පැලවෙලා දැන් මලුත් පිපිල”
“ආඅ එකද, මේ අපෙ ගමෙ නන්ගි කෙනෙක්, මගෙන් එක දවසක් මුසැන්ඩස් අත්තතක් ඉල්ලගෙන ගිය මේ කියන්නෙ එක ගැන,”
නාමල් අය්ය කතවෙ මුල මැද අග යා කරා,
ඒ කෙල්ලට හිනාගියා.
“නන්ගි මේ මානෙල්”
නාමල් අය්ය මල්කාන්තිගෙ පැත්තෙත් අග මුල යාකරා
නාමල්- මානෙල්, මානෙල්- නාමල්, කැපෙනව කැපෙනව, කිරි පැනි වගේ ගැලපෙනව, මල්කාන්ති හිතුව.
ඊටපස්සෙ තුන්දෙනත් එක්කම කතා කර කර යන්න ගත්ත. කොහෙද යන්නෙ , මොන පන්තිද යන්නෙ, කීයටද තියෙන්නෙ වගෙ එක එක දෙවල් කතා කර කර ගිහිල්ල මල්කාන්ති පන්තියට හැරෙන තැනින් හැරිල ගියා එත් වැඩියම ප්‍රශ්න ඇහුවේ ඒ කෙල්ල මිසක් නාමල් අය්ය නෙමේ, එත් මල්කාන්ති ඇහුවෙ නැ ඒ ගොල්ලො යන්නෙ කොහෙද කියල මල්කාන්ති දැනගත්ත ගමනාන්තය නිව් ටවුන් හොල් එකේ දහයයි තිහ ශෝ එක තමා කියල තමා කියල.
ඊට පස්සේ මල්කාන්තිට මුසැන්ඩස් ගහ දිහ බලන්නවත් හිත දුන්නේ නෑ, එත් මූලික සාත්තුව විදපු හින්ද ගහ තනියම හැදුනා මල් පිපුනා, කොල හැලුන දලු දැම්ම, මල්කාන්ති හිතපු විදිහටම දොර දෙපැත්තේ තැබිලි මුසැන්ඩාස් ගහයි රෝස මුසැන්ඩාස් ගහයි, ගෙදර බිත්තිවල ගාල තිබ්බෙ රෝසපාට හුනු නිසා රෝස පාට මුසැන්ඩාස් වැඩිය කැපිල පෙනුන් නෑ අනික රෝස පාට ගහ තාම පොඩිවට තිබ්බෙ කලින් හිටෙව්ව තැබිලි පාට ගහට වඩා
දවසක් පන්ති ඇරිල එද්දි නාමල්ව මූනටම හම්බ උනා මල්කාන්තිගෙ, මොටර් බයිසිකලයක් පැදගෙන ආපු නාමල් අය්ය මල්කාන්ති දැකල ස්ලෝ කරල නැවැත්තුව,
“මල්කාන්ති නන්ගි කොහොමද ඉතින්?”
නාමල් ඇහැ පුන්චි කරලා ඔලොක්කුවට වගේ අහනකොට මල්කාන්තිගෙ මූන ඉබේම උල් උනා.
“දැන් ගහේ මල් පිපෙනවද හෝ.. හෝ.. ගාල”
“අපේ ගස් වල මල් පිපුනම් කාටවත් ඇති රුදාව මොකද්ද?”
මල්කාන්ති කියගෙන ගිහින් ගස්සල අයෙත් යන්න පටන් ගත්ත.
නාමල් අයෙත් බයිසිකලේ ස්ටාර්ට් කරගෙන මල්කාන්ති ලගට පැදගෙන ඇවිල්ල,
“ආ... එහෙමද නන්ගී ..”
ඔලොක්කුවට පොඩි හූවක් කියල වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදිල ගි යා.
මල්කාන්තිට කේන්තිය වැඩි කමට කුඩේ හරියට ආම්බාම් කරගන්න බැරිඋනා ඌට පාරක් දෙන්න
එදා හවස ගොම්මනේ මල්කාන්ති රොස මුසැන්ඩස් ගහ ලගට වෙලා ගොඩාක් වෙල හිටිය, ගහ කපල දාන්නත් හිතුන, රොස පාට පෙති අතගාල බලනකොට හිතුනෙ පාටෙ තියන සිනිදු බව පෙති වල ඇත්තටම නෑ කියල, හීනියට බූවක් වගෙ එකක් තියනව හොදට අතගාල බැලුවහම, ඇත්තටම රොස පාටට මල් පෙති කියල හිතුවට ඒ තියෙන්නෙ පෙතිම නෙමේ, ඇත්ත මල් තියෙන්නෙ එව මැද, පොඩි ලාකහ පාට තරුවක් වගේ ලකයක් නැති මලක්, සුවදක් ගෑවිලාවත් නැති මේ මල් මල්වට්ටියකටවත් කඩනවයැ කවුරුවත්, අඩුගනේ මනමාලියෙක්ගෙ මල් පොකුරටවත් ගන්න එකක්යැ…
මලකාන්ති එහෙම හිතුව, ඉර රතූ පාටට බැහැල ගියා මල්කාන්ති එතන හිටිය ඩින්ගට
පස්සෙන් පහු කාලෙක මල්කාන්ති දීග ගියේ පැල්මඩුල්ලේ හන්දුරුකන්දේ හාදයෙක් එක්ක, තේ වතු පහුකරන් කදු පාරක කෙලවරේ අක්කර බාගෙක ඉඩමෙ මැද හදල තිබ්බ කාමර දෙකේ ගේ කෑල්ලට තමයි මලකාන්ති එක්කන් ගියේ ඒ ගියාම ගෙදර මිදුලේ මුසැන්ඩාස් තියනවද කියල බලන්න මල්කාන්තිට ඒ වෙනකොට නිච්චියක් තිබ්බෙම නැති උනාට ඒ මිදුලෙ තිබ්බෙම නෑ මුසැන්ඩාස්, ගේ වටෙටම තේ වවල පොඩි ඉඩක් තමයි මිදුලට ඉතිරිකරගෙන තිබ්බෙ එකෙත් හවසට පාන තියන්න ගන්න වතුසුද්ද මලුයි ගැටපිච්ච වැලකුයි සරුවට හැදිල තිබ්බ, තේ ගස් වල මල් උනත් සුදූ පාටයි, මලකාන්ති මුලින්ම තේ මල් දැක්කෙ එහෙදි.
දවස තිස්සෙම තේ ගස් අස්සේ ඔට්ටු අල්ලන රත්නපාලට උදව්වට දලු කඩන්න, වල් නෙලන්න මල්කාන්තී ඉකමනටම පුරුදු උනා, මහ ගෙදර යන්න උනේ කලතුරකින්, ඉදල හිටල පැල්මඩුල්ලට ගියෙ ගෙදරට ඕනෙකරන අඩුම කුඩුම ගන්න, එත් කලෙකින් ගෙදර ගියොත් සතියක හමරක් ඉදල එන්න මලකාන්තිල පුරුදු වෙලා හිටිය,
මල්කාන්තිගෙ මල්ලිගෙ මගුල් ගේ ගන්නකොට මල්කාන්තිගෙ දරුවට අවුරුද්දයි, ගෙදර වැඩ පොල වලටත් එක්ක සතියක් හමාරක් කලින් එන්න කිව්වම මල්කන්ති ලැහැස්ති උනා ගෙදර යන්න, අයේ තේ කැල්ලෙ වැඩට බහින්නෙ වෙන්නෙ සතියකින් විතර පස්සෙ හින්ද රත්නපාල කිව්ව එදා දලු මුරෙත් කඩල ලොරියට දීලම හවසටම එන්නම් මල්කාන්තිට දරුවත් එක්ක උදෙම යන්න කියල , ඉතින් මල්කාන්ති ඕනිම කරන අඩුම කුඩුම ටිකත් අරන පිටත් උනේ ඉතිරි ටික පොදි ගහල හවසට රත්නපාලට ගේන්න.
පැල්මඩුල්ලෙන් ඇබිලිපිටියට ඇවිල්ල පනාමුරෙ බස් එක අල්ලගෙන මල්කාන්ති ගෙවල් ලග හෝල්ට් එකෙන් බහිනකොට එකොලහත් පහුවෙලා, ඒ බැහැල ගෙදරට යන්න හැරෙනකොට මල්කන්ති දැක්ක කට්ටියක් පාරෙ එහා පැත්තේ අලුතෙන් බස් හෝල්ට් එකක් හදනව, බස් හෝල්ට් එකේ වැඩ ගොඩක් ඉවර වෙලා තිබ්බෙ ඒ වෙනකොට, එකෙ බිත්ති වල ගොම කොල පාට වගෙ හමුදා ඇදුමක පාට තියන විදිහට පාට ගාල තිබ්බෙ, ඉස්සරහින් අඩි තුනක විතර බිත්තියක් බැදලා දෙපැත්තෙන් කටවල් දෙකක් තියල තිබ්බ ඇතුල් වෙන්න, ඊට උඩින් වහලෙට පහලින් සුදු පාට බිත්ති පටියක් ඉතිරි කරල එකෙ අකුරු වගයක් ලියමින් කව්ද ඒ වෙනකොට හිටියෙ, ඔබට සෙවන - කියල විතරයි මල්කාන්ති ලියල තියනව දැක්කෙ ඉතිරි කෑල්ල පුතුට නිවන වෙන්න ඇති කියල මල්කාන්ති හිතුව, ඒ අකුරු ටිකට උඩින් පොටො එකක් ගහන්න ඉඩක් හදල තියනවත් මල්කාන්ති දැක්ක. ලමය හම්බ වෙල පහුගිය අවුරුද්ද තිස්සෙ ගමේ එන්න බෙරි උන අතරෙ මේ ගම් තුලනෙ කවුරුහරි හමුදාවට ගිහින් මැරිල ඇති කියල ගෙදරට අවිදන් යන අතරෙ හිතෙන්න ගත්ත,
මල්කාන්ති ගෙදර ගිහින් තේ කහට ටිකක් බීල තාත්තත් එක්ක ආගිය තොරතුරු කතාවට බැස්සේ අම්ම කුස්සියෙ උය උය ඉද්දි.
“කා වෙනුවෙන්ද තාත්තේ අර හන්දියෙ බස් හොල්ට් එකක් හදන්නෙ මිනිස්සු එකතු වෙලා, කව්ද ලගදි යුද්දෙට ගිහින් මැරුනෙ?”
“ඇයි අර එහා පාරෙ කුසුමාවතිගේ ලොකු කොලුවා, නාමල් තිරුකුනාමලෙදි බොම්බෙකට අහුවෙලා මලානෙ, ඔය අවුරුද්දේ පින්කමට ඕක හදන්නෙ, අපරාදේ යස ඉලන්දාරිය මිනිය ගෙනාවෙත් සීල් කරල...”
මල්කාන්තිව ඉබේම පුටුවෙන් නැගිට්ටුනා, ලමයව තාත්තගෙ අතට දුන්නා හිමින් හිමින් මිදුලේ රොඅසපාට මුසැන්ඩස් ගහ ලගට ගියා,
කාලෙකින් වැස්සක් වැටිල තිබ්බ නැති හින්ද ගහේ කොල අතු මැලෑ වෙලා, මල් පෙති තව් ගැහිලා තිබ්බ, අතු මුල මැරිච්ච කොල රොක් වෙලා තිබ්බ, මල්කාන්තිගෙ ඇස් වලින් කදුලක් වැටුන , එදා ඇග ඇතුලේ හැදිච්ච ගහේ කුරුමිනි අඩු තරමේ කෑලි තාම තියනව වගේ දැනුනෙ ඒ වෙලාවෙ එවා පපුව ඇතුලේ ඇනෙනව වගේ දැනුන නිසා,
මිනිස්සු ගස් වගේ නෙමේ මැරුනොත් මරුනම තමා, ගහක් නම් මුලින්ම කපල දැම්මත් පස් අස්සේ හැන්ගිල තියන මුල් කෑල්ලකින් හරි අයෙ පැලයක් හැදෙයි කියල හිතන්න ඉඩ තිබ්බට මිනිස්සුනම් මැරුනොත් මැරුනම තමා
………………………………………………………………………………………………………
“ඇයි බන් ඔය ගහ මැරුනේ තාත්ත මැරෙන්නත් ඉස්සෙල්ලනෙ, උබ ඒ දවස්වල දැක්කෙ නැද්ද?
“ඒ දවස්වල කොහෙද අම්මේ ඔවයෙ වගක්...
මල්කාන්න්තිල මේ වත්ත පිටිය සුද්ද බුද්ද කරන්නේ තාත්තගෙ තුන් මාසේ දානෙට
“කොල හැලිල මැරීගෙන වගේ යනකොට මන් වතුර දැම්මා …දැම්මා ..ගොඩ ගන්න බැරිඋනා,
මන් හිතන්නේ වයසටම මැරෙන්න ඇති මයෙ හිතේ, ගසුත් මිනිස්සු වගේ තමයි බන්,, වයසටම ගියාම වෙලාව ආවම අයෙ සැක්කරය ආවත් නවත්තනව බොරු”
අම්ම සුසුමක් හෙලුව
“ඒකයැ, දැන් වද මල් වවන එක තමා අලුත්ම මෝස්තරේ පාට පාට වදමල්, මාත් රතු පාට පොකුරු වද අත්තක් ගෙනල්ල අර ගේ පිලිකන්නෙ බෑග් එකක දාල ඇති, මල් පිපුනම වෙසක් කූඩු වගේ බලන්න ලස්සනයි, එන්න ඒ පැලෙත් ගෙනල්ල ඔයගමන්ම ඔතනින් එකත් හිටුවල දාපන්කො”
මල්කාන්ති රොසපාට මුසන්ඩාස් ගහ තිබ්බ තැන බිම පාදල ගත්ත,
මුසැන්ඩාස් වෙනුවට වද මල් , වදමල් වෙනුවට වෙන ගහක්, ඒ ගහ වෙනුවට තව ගහක් එක වෙනුවට තව එකක්, ඉවරයක් නෑ, ඉමක් නෑ කොනක් නෑ, නෑ, නෑ, නෑ…..
මල්කාන්ති ඒ තාලෙටම උදලු පාරවල් ගහගෙන ගහගෙන ගියා

ලිහුනු පසු








න‍ටුවෙන් ගිලිහුනු පසු
තුරුපතක  වැගිරෙයි
එතෙක් කල් සගවාහුන්
වර්ණ තලි

ඉතා කෙටිකලකට උවද
අනුරාග්යේ පැහැය වන
මනරම් තැබිලි පැහැයද පවා