රතු

ඇහැල රොබෝරෝසියා
නෙක පාට මල්පිපුනත් දොලොස්මහ පුරාවට
ඒ සියලු මල් මතක මැකෙයි
රතු මැයි මල් තොග ගොඩ ගැසී මැයි මහට

හරිත පැහැයෙන් දිදුල රබර් කොල
පෙබරවරිය තෙක් යස හැඩ රුවට
රතු වස්ත්රෙ පොරවති වැඩ මිහිමතට
හෙලන්නට පෙර අවසන සුසුම් පොද ලොවට

විලාසනියක සේ රතු පාටකරගෙන
සමහර කාලවලට හවහට බටහිර අහස
විලාපය නගයි පවසමින්
ලග ලගම එන රුදු නියන් කාල සමය ගැන නියත

ඒ ඒ විතරක් නම් මදෑ
මා සිගිතු පුතු හඩා වැලපෙන විට ඉහිරුන කිරට
ලා රතු පාට කහටක් නැගේ සිගිති දෙකොපුල් මත බොරට

කොතෙක් අමතක කර මකා දැමුමට වෙර දැමූවත් රතු මතක
කොහෙන් හෝ මතුව පෙනෙන නොපෙනෙන ලෙස ඇවිලේය
රතු කහට ලප පිලිල හරි බරට

තාත්තා ඉල් මහක කොහේ හෝ තැනක හැලුව ඒ ලේ කදේ රත
උතුරු යුධබිමේ තැනක අය්යන්ඩියේ උඹ හැලුව ලේ ගග හා මුසුව
මියෙන තුරු මව් දෙනෙත් මත කාරම් බැදුනු රතුම - රතු - ලේ රත

වෙස් නැටුම්

ඔමරි මුදු සoකර සිනා වපුරන

තොදොල් බස් මිහිරිව අමුනන
නිලියනි නිරූපිකාවනි
වසගකාරීය තොපේ උවනත් පෙල

ගිජු නෙතින් කාසි රුපියල් ගනින
රෙදි මනින බඩු කිරන මස් කපන
වෙලන්දනි තොප මුහුනු
මිනිස් මුහුනක්මද සැක සිතේ මට

කිසිදු තෙතමනයක් නොපෙනෙන
බලය බලහත්කාරයම තදින් වපුරන
බලවතුනි තොප මුහුනු
ඝන තහඩු සේ දිසේ මට

සුතනඹුන් දරු සෙනේ කද සුරකින
සා පවස සුදහ ගිනි දුක් නිමවන
මුහුනක් වෙතේ ඔය මුහුනු යට සැගවී මුවාඋන
පදා ගතහැකිය විනිවිදිව් කල පිට කබොල

ඉඩක් ලද ඇසිල්ලේ අදුරු අහුමුල්ලක
පිලිකන්නක කොහේ කොතැනකදී උව
පැලදගෙන හැඩ බලන
ඒ පොදු මූන සුරැකිනු පිනිස කොහොමහරි
පැලද ගෙන නොවෙද ඔය වෙස් මූනු පෙල

මහා කරුනාවෙන් ඉවසා වදාරමි
ඔය වෙස් නැටුම් මම- නිර්භයව

දුර්ග මගක ගිය සුමිතුර....

එකම පාසලේ එකට
අකුරු ඇහිදූ අප එකල
එමග යන අතරමග උඹ
නතරවිය දිවි බර දරනු නොහැකිව
මිහි ලයට අමුනමින් තම දිවි සැරිය

පය ගසා සිටි පොලොවම කැන
අදුරු දෝනා පතල් හාරා මැන
නුඹේ ගමන් ගති - මිණි සොයන මග

එගිලෙන්න පාවෙන්න
වෙරදරද්දී මුලු ලොව
කුමට යන්නේද මේ
ලකයක් නැති දුර්ග කටුසර මගක
යටිසිතින්, සොපහාසයෙන්
සිනාසුනි අප එදවස

අකල්හී පවලම් පොටින් ගිලිහුනු
ලපටි තරුවක් සේ උවද අපට උඹ
මිහි මවට
වහා නොවලවහා පුරුදු උනුසුම සොයා ආ
පෙම්බර පුතෙකු සේ දැනෙන්නට ඇති උඹ

පතල් දෝනා හාර හාරා යන කටුක මග උඹටද
හිනි මගක් විය මිහි මව් තෙතමනය සොයා යන

පොලොව හැරදා වැවෙන
දිලෙන රුවැති සෝභන මග - අතරමග
උගුල් කඩතොලු වල හැපී මිරිකී
විසුලු රූ මැව්වද අප මුහුනු
රබ්බඩ හිනාවක් කට පුරොගෙන
දොලොස් මහ පාන සේ හිනැහේ
උඹ කටුක දිවි බර දරාගෙන

වාසියක් ඇතත් නැතත් අදදින
මිනි සොයා ඒ විද්ද විදමන තුල
අලුත් පතලක් කනිනු ඇත නුඹ
නැවත හෙට උදෑසන සතොසින

ඝන මහ පොලොව කැන
මිහි මව් ලය පාමුලටම වැද
කඩා ගොඩ ගැසූයේ ඉල්ලම් පමනක් නොව
මව් ලය උනුසුමට වැද වඩවා ගෙන නොවෙද
නොසෙල්වෙන දැඩි හද ගුන කැටයම
ලෝ දහම් කටුවෙන් මුවහත් කොට

අපටද යම් දිනක සොයා පදා ගත යුතුම
ගොඩගැහී දින දින වැඩී ඔපමට්ටම් වන
වලන් කටු ඉල්ලමක්
ඉපදිලා ඇති බව දකිමි
උඹේ තුනු හද මස තුල

තිත.

ඔබට ඕනිඋනා හැමදේම
ගානට තිතට නූලට - නීතියට රීතියට
එහෙව් නුබ හැරගියා පෙම
පොතෙ හැටියටම
තබා යලිනොනැගිටින
නැවතිමේ තිතක්

හද පතුලතෙ නොදන්නා තැනක ඉපදී
එකතු වී පිරිපහදු වී නැවුම්වී විහිදෙන
දියබුබුලකිය මගෙ පෙම
එහෙව් සොදුරු විහිදුමක් වූ එය
එක පහරකින් හිටි හැටියේම
ගමන් මග අහිමි වූ කල
අනාථව අසරනව සැරිසරයි
කෙශනාලික වී විහිදෙමින්
අදුරු මහපොලොව මැද
වනසමින් දියකරමින්
මටද අවසග නොවන මගකිය එය

මතුදිනක
සොදුරු කුලවමියක සමග
ඔබ පා දරා සිටින උස් බිම
දෙදරවා ඉරිතැලී නාය යන විට
ඔබ සිතයි පොතෙ හැටියටම
මේ තමයි
කිසිවෙකුට අවසග නොවන
සොබදමෙහි බලගතු බලය බව

ඔව් ඇත්ත
කිසි දෙයක් වනසාලනු නොහැක
දෙයක් අන් දෙයකට පෙරලෙනු මිස
සොබා දහමෙහි සදා නීතිය මේ තමයි

දිවි දොලදුක

අහසට ගෑවී නොගෑවෙන ලෙස හිදින
අර උස් කදු මුදුන් තරනය කොට
දිවි ගෙවමු අපි උදාරම් ලෙස
දිනෙක පැවසීය ඇය
තම දිවි දොලදුක

අහෝ සොදුරිය කදු හිස් යනු
අහස ජය ගනිමි යයි
සුනරුත් පැතුම් පොදි බැද
අතරමගදී මියගිය ගමනක
ඝනීභූතවූ නටබුන් වෙති
වඩා උස් කදු මුදුන් යනු
වඩා වැඩි කාලයක්
අර්ථවිරහිත ගමනක් ගියෝ වෙති

අපි හිදින් මේ තනි සමතලා බිම
ගමන ඇරබුමටද පෙර
වටහා ගත්තෙකිය ඒ නිසරු බව
ඉදින් සොදුරිය
හීන මානයට නොගනින්න මෙබිම මේ ලෙස
දිවි ගෙවුමු අපි සමතලා බිමක සරු ලෙස

ජය ගතිමි මම අහස

අහස ජය ගනු රිසිව බොහෝ අය
උස් කදු පන්ති ගිරි ශිකර
නොයෙක භූ විශමතා තැනූවත්
මම
පැතලි වී, මට්ටම් වී, වැතිරුනෙමි
සයුරු ජල තලය ලෙස
ලවැලි තලාවක් විලස

සැහෙන්න තරම් තරු පිපේ දැන් මට පෙනි පෙනි
නෙක මේඝ කුළු සෙවනැලි පහස විදිමි ඒ මදිවට
ගොඩක් අය නොදැක්කට
අහස වැඩියෙන්ම ජය ගත්තෙ මම

ඇගේ අහස

ඈ විසූ මැදුර අභියස
විසල් නිල් දිය පොකුනකි
ලොකූ කොටසක් කඩාගෙන අහසින්
ඈ විදී දිවි සරස සුව උදාරම් ලෙස

ඇගේ පොකුනෙන්ම
දිය දෝතක් රැගෙන මම
පෑය මම මට රිසි තරම
අහස් රුව ගුන