දුර්ග මගක ගිය සුමිතුර....

එකම පාසලේ එකට
අකුරු ඇහිදූ අප එකල
එමග යන අතරමග උඹ
නතරවිය දිවි බර දරනු නොහැකිව
මිහි ලයට අමුනමින් තම දිවි සැරිය

පය ගසා සිටි පොලොවම කැන
අදුරු දෝනා පතල් හාරා මැන
නුඹේ ගමන් ගති - මිණි සොයන මග

එගිලෙන්න පාවෙන්න
වෙරදරද්දී මුලු ලොව
කුමට යන්නේද මේ
ලකයක් නැති දුර්ග කටුසර මගක
යටිසිතින්, සොපහාසයෙන්
සිනාසුනි අප එදවස

අකල්හී පවලම් පොටින් ගිලිහුනු
ලපටි තරුවක් සේ උවද අපට උඹ
මිහි මවට
වහා නොවලවහා පුරුදු උනුසුම සොයා ආ
පෙම්බර පුතෙකු සේ දැනෙන්නට ඇති උඹ

පතල් දෝනා හාර හාරා යන කටුක මග උඹටද
හිනි මගක් විය මිහි මව් තෙතමනය සොයා යන

පොලොව හැරදා වැවෙන
දිලෙන රුවැති සෝභන මග - අතරමග
උගුල් කඩතොලු වල හැපී මිරිකී
විසුලු රූ මැව්වද අප මුහුනු
රබ්බඩ හිනාවක් කට පුරොගෙන
දොලොස් මහ පාන සේ හිනැහේ
උඹ කටුක දිවි බර දරාගෙන

වාසියක් ඇතත් නැතත් අදදින
මිනි සොයා ඒ විද්ද විදමන තුල
අලුත් පතලක් කනිනු ඇත නුඹ
නැවත හෙට උදෑසන සතොසින

ඝන මහ පොලොව කැන
මිහි මව් ලය පාමුලටම වැද
කඩා ගොඩ ගැසූයේ ඉල්ලම් පමනක් නොව
මව් ලය උනුසුමට වැද වඩවා ගෙන නොවෙද
නොසෙල්වෙන දැඩි හද ගුන කැටයම
ලෝ දහම් කටුවෙන් මුවහත් කොට

අපටද යම් දිනක සොයා පදා ගත යුතුම
ගොඩගැහී දින දින වැඩී ඔපමට්ටම් වන
වලන් කටු ඉල්ලමක්
ඉපදිලා ඇති බව දකිමි
උඹේ තුනු හද මස තුල

තිත.

ඔබට ඕනිඋනා හැමදේම
ගානට තිතට නූලට - නීතියට රීතියට
එහෙව් නුබ හැරගියා පෙම
පොතෙ හැටියටම
තබා යලිනොනැගිටින
නැවතිමේ තිතක්

හද පතුලතෙ නොදන්නා තැනක ඉපදී
එකතු වී පිරිපහදු වී නැවුම්වී විහිදෙන
දියබුබුලකිය මගෙ පෙම
එහෙව් සොදුරු විහිදුමක් වූ එය
එක පහරකින් හිටි හැටියේම
ගමන් මග අහිමි වූ කල
අනාථව අසරනව සැරිසරයි
කෙශනාලික වී විහිදෙමින්
අදුරු මහපොලොව මැද
වනසමින් දියකරමින්
මටද අවසග නොවන මගකිය එය

මතුදිනක
සොදුරු කුලවමියක සමග
ඔබ පා දරා සිටින උස් බිම
දෙදරවා ඉරිතැලී නාය යන විට
ඔබ සිතයි පොතෙ හැටියටම
මේ තමයි
කිසිවෙකුට අවසග නොවන
සොබදමෙහි බලගතු බලය බව

ඔව් ඇත්ත
කිසි දෙයක් වනසාලනු නොහැක
දෙයක් අන් දෙයකට පෙරලෙනු මිස
සොබා දහමෙහි සදා නීතිය මේ තමයි

දිවි දොලදුක

අහසට ගෑවී නොගෑවෙන ලෙස හිදින
අර උස් කදු මුදුන් තරනය කොට
දිවි ගෙවමු අපි උදාරම් ලෙස
දිනෙක පැවසීය ඇය
තම දිවි දොලදුක

අහෝ සොදුරිය කදු හිස් යනු
අහස ජය ගනිමි යයි
සුනරුත් පැතුම් පොදි බැද
අතරමගදී මියගිය ගමනක
ඝනීභූතවූ නටබුන් වෙති
වඩා උස් කදු මුදුන් යනු
වඩා වැඩි කාලයක්
අර්ථවිරහිත ගමනක් ගියෝ වෙති

අපි හිදින් මේ තනි සමතලා බිම
ගමන ඇරබුමටද පෙර
වටහා ගත්තෙකිය ඒ නිසරු බව
ඉදින් සොදුරිය
හීන මානයට නොගනින්න මෙබිම මේ ලෙස
දිවි ගෙවුමු අපි සමතලා බිමක සරු ලෙස

ජය ගතිමි මම අහස

අහස ජය ගනු රිසිව බොහෝ අය
උස් කදු පන්ති ගිරි ශිකර
නොයෙක භූ විශමතා තැනූවත්
මම
පැතලි වී, මට්ටම් වී, වැතිරුනෙමි
සයුරු ජල තලය ලෙස
ලවැලි තලාවක් විලස

සැහෙන්න තරම් තරු පිපේ දැන් මට පෙනි පෙනි
නෙක මේඝ කුළු සෙවනැලි පහස විදිමි ඒ මදිවට
ගොඩක් අය නොදැක්කට
අහස වැඩියෙන්ම ජය ගත්තෙ මම

ඇගේ අහස

ඈ විසූ මැදුර අභියස
විසල් නිල් දිය පොකුනකි
ලොකූ කොටසක් කඩාගෙන අහසින්
ඈ විදී දිවි සරස සුව උදාරම් ලෙස

ඇගේ පොකුනෙන්ම
දිය දෝතක් රැගෙන මම
පෑය මම මට රිසි තරම
අහස් රුව ගුන

සිහින ඉපදුන සයුර

සයුරට ගොඩාක් දුර
ඇස් ඇරිය මගේ පුන්චි හිත මත
මව්පියන් නෑසියන් ගුරුවරුන්
පැල කලා නොදුටු සයුරක හැඩ රුව

කාලය ඉබිගමනින් ලොකුමහත් උවද
රඹ කදක් මෝරා හැඩිදැඩි වන මෙන්
මහද මෝරා වැඩුනි දිනක කෙල පැමිනියම යුතු
නොදුටු සයුරක හැඩ රුව තිර ලෙස

ඉන් බොහෝ කලකට පසුව
කොලොම්තොට මෙමා වැඩි දිනේ සිට
දුටිමි සැබෑ සයුරෙහි දුර රූප කඩින් කඩ
කොල්ලුපිටි, බම්බලපිටි ගොඩනැගිලි තීරු අතරින්

විදුලි එලි නීවී නිවී දැල්වෙන මෙන්
මහද ඉපිලී සුසර විය තියුනු ලෙස

ඊට පසු නුදුරෙම දිනක මා සොයාගත්තා
සයුර වෙත යන හොදම තැන
වෙරල වේදිකාවට යන හරි මග

එක දැකුමකට කිසිදාක ගොනු කර ගත නොහී
මහා තඩි දසුනකිය සයුර මේච්චල් නැති
සා පවසින් නැහුනනත් පවස නිවුමට නොහැකි
ලුනු වතුර හැලියක්ය කිසිම කමකට නැති
තඩි රල පහරින් තල්ලුකරමින් එලවන
මහා අහන්කාරියෙකි ලගටවත් යා නොහී

මෙතෙක් කල් සිහින ඉපදූ සයුර ලග
මා කුඩා වී කඩාම වී ක්ශයම විය

මා දැන් සිතමින් තැවෙමි
මෙතෙක් ආ මග අතරමග
අදුරු වනයේ වනස්පතින් අතර හිද
පැමින සැනහෙන්නයි, පවස නිමවන්නයි
කුඩා දිය කදුරු, නීල උල්පත් දයාවෙන් නැගු
මා සෝපහසින් බැහැර කල
කුඩා අරාධනාවන්ගැන
මා වෙනුවෙන්ම ඉපදුන
මගේ පමනක්ම ඇස ගැටුනු

අහස් කවියක්

අල්ලන්නවත් නොහැකි යයි සිතුවද
අහස කොතරම් සුලු දෙයක්ද දැන් මට
පෑදි දිය දෝතක් පෑවහොත්
කඩා ගත හැක එයින් කොටහක් මට

ඉතින් මම නොතනමි
විසල් වැව් පොකුනු හෙම
වැඩිය කඩනා නරක ළමයෙක්
නොවෙන්නට ඔනෑ මට